Gök, sarılı turunculu bir cümbüşle ufka kadar indirmişti güneşini. Baharın o taze günlerinde uyumak istemez kimse, güneş de uyumamak için diretiyor gibiydi. Gündüz açtığı yaraya sarılmış, kapatmamaya kararlıydı. Yeşil yeşil kümelenmiş ağaçlara bir hışımla çarpıp duruyordu ama nafile batmaya mahkumdu.

Sarı ışıldakla aydınlatılmış yollar kimsesizdi. Toprak sanki yıllardır yürünmemiş gibi şimdi adımlarını yavaş yavaş değiştiren dingin bir edayla etrafını seyreden saman sarısı saçlarını ensesinde toplamış olan kadına hayretle bakıyordu. 

Sağ eliyle yol boyunca topladığı çiçekleri ve hasır şapkasını, diğer eliyle de rüzgarın her dokunuşunda uçuşturduğu uzunca elbisesinin eteklerini tutuyordu. Boyuna yakın yabani otların arasından geçip usulca akan nehrin kenarına ulaştı. Tepeden gelen ay ışığı ile adeta devrilmiş gümüş bir sütunu andırıyordu nehir. Derin bir nefes alıp ayaklarına baktı sonra duraklayıp sanki yapılacak bir şeyi hatırlamışçasına ayaklarına uzanıp ayakkabılarını çıkardı. Kenara koydu. Bir süre nehri izledi. Mavi gözleri devrilmiş gümüş sütunun yansımasıyla grileşmişti. Bu grilik ruhuna sirayet etmişçesine derin bir boşluk hissettirdi. Öncesiz ve sonrasız hatta şimdisiz gibi… Bu zamana, mekana, kendi bedenine ait değilmiş gibi…

Gözleri doldu. Yaşları akıtmamak için kırpmadı, açık tutmaya direndi gözlerini. Akıtsa sanki içindeki huzursuzluğun, mutsuzluğun o yaşlarla birlikte akıp gideceğinden korkuyordu. Ruhunu adeta mutsuzluğun içinde ve mutsuzlukla birlikte var ediyordu. 

Derin bir nefes alıp çehresini göğe yöneltti ve bıraktı nefesini. Onlarca yıldız asılı duruyordu gökte. Gözünün iliştiklerine birkaç saniye bakıp tek tek gülümsedi selamlarcasına, veda edercesine. Sonra bakışları yıldızları bırakıp elindeki çiçeklere ve şapkasına yöneldi. Şapkayı nehre doğru fırlattı. Bir nilüferin süzülüşü gibi şimdi şapka nehrin sularında akıntıya karşı ve akıntıyla birlikte yol alıyordu. Çiçeklere gelince, her birinin ruhu çoktan çekilmişti göğe. Yine de ufak olsa da can kırıntısı bulmak adına bakındı biraz fakat canlı da olsa artık pek bir önemi olmadığını hatırlayıp özenle saçlarına takmaya başladı. İşi bitince sağ ayağını usulca suya soktu. Sonra diğerini. Nehrin suları boynuna ulaşıncaya değin yürüdü. Artık gözlerine ulaştığında zaten dolu olan gözlerinden akan yaşlar nehrin sularına katıldı.

Bir Şiir: 26 Eylül 1945

Bir Şarkı: Braga – Angel’s Serenade

• Devrilmiş Gümüş Sütun isimli Meryem Tetik hikayesini beğendiysen ve diğer içeriklerimize göre sitede daha çok gösterilmesini istersen başlığın altındaki yukarı ok tuşuna basabilirsin.*
• Eğer favorilerine kaydetmek istersen kalp tuşuna basabilirsin*
• Daha sonra bakmak için kitap ayracı butonuna basıp içeriği kaydedebilirsin. *
• *Site üyeleri için

Eğlenceli ve kültür dolu dünyamıza katılmak için Kültür Sakarya'ya Üye Ol
Daha fazla edebi içerik için Sanat ve Edebiyat
Diğer içerikler için Ana Sayfamız.
Yetmez! Ben bu güzel sitede içerik üretmek istiyorum dersen Başvuru Formumuz

The post Devrilmiş Gümüş Sütun appeared first on Kültür Sakarya.

Kalabalık insan kafaları kıpırdanmaya başlamış, tren hüzünlü türküsünü çalmaya hazırlanıyordu. Bilmediği bir şehrin bilmediği bir kasabasında hiç tanımadığı belki de bir daha göremeyeceği suretlere, o suretlerdeki veda musikisinin yürek eziciliğine bakıyordu. ‘İnsan ait değildir.’ Nerede okumuştu bunu, hatırlayamadı. Ama emindi: İnsan bu aleme ait değildi, hiç olmamıştı.

Biraz sonra kompartımanın kapısının önünde hafif tıkırtı oldu. Küçük bir kız çocuğu elinde sımsıkı tuttuğu oyuncak bebeği ve dudaklarına iliştirdiği masum gülüşle içeri girdi. Küçük gözleri kompartımanı incelemeyi bitirdikten sonra karşısındaki şaşkın ve suskun bakışlarla birleşti. 

“Kayıp mı oldun?” diye sordu küçük kıza.

“Hayır.”

“Birini mi arıyorsun?” 

“Hayır.”

“Peki neden geldin buraya?”

“Treni geziyorum. Biliyor musun ilk defa bir tren görüyorum.”

“Annen, baban nerede?”

“Uyuyorlar.” deyip cama doğru adımlar atmaya başladı sonra devam etti:

“Senin adın ne abla?”

“Handan. Peki ya seninki?”

“Buket.”

“Çok güzel bir isim: Buket, çiçek demeti yani bir sürü çiçek demek.”

Bir süre suskunluk ve birbirine yaklaşıp kaçan bakışlarla geçti. Sonra suskunluğu bozan Buket oldu:

“Neden yalnızsın?”

Handan hiç beklemediği bu soruyla şaşaladı. Cevabını bilmediği, bulamadığı bir soru. Belki de hiç düşünmedi, düşünemedi yalnız olduğunu. Ama küçük bir çift gözün sorusu, kaçtığı her şeyi yığınla önüne düşürmüştü. Tüm yüz kasları bir anda bıraktı kendilerini. Bir anda on yaş daha almıştı.

“Neden yalnızsın?”

‘Yanında kimse yok, neden’ deseydi, belki bir cevap bulabilirdi. Yanlarına gidiyorum derdi, ben bekliyorlardı derdi. Bu sefer yola tek başıma çıkmak istedim de diyebilirdi pek âlâ. Ama bu cevaplar apaçık bu sorunun cevapları değildi. 

“Neden yalnızsın?” 

‘Kimsen yok, neden?’ diyordu, adeta hesap sorar gibi. Yalnız olmanın suç sayıldığı bir soru.

‘Hey, sana soruyorum cevap ver! Neden yalnızsın?’

Bilmiyorum.

‘Hayır yalan! Neden yalnızsın? Yaşadın onca sene katamadın mı heybene üç beş kişi?’

Elma mı bu da katılsın heybeye.

‘Elma, armut, portakal, insan.. hepsi bir değil mi?’

Elma ile insan bir mi?

‘Ruh ikisine de üflenmedi mi?’

Zihninde tiyatro perdeleri açılıp kapanıyor, hepsinden de farklı bir Handan farklı bir Buket çıkıp laf atıyor, sorular soruyor, kızıyor. NEDEN? Sonra Handan küçülüyor da küçülüyor. Yo hayır yoksa Buket mi büyüyordu? Gözleri artık küçük demeye şahit isterdi. 

Ellerini yüzünde kavuşturdu Handan. Gözlerini, şakaklarını ovdu, açtı gözlerini. Hayır, küçülmemişti. Kompartımanın içine baktı sonra. Kimse yoktu. Koridora çıktı, bulamadı istediğini.

Düşünceleri birbiri ardınca sıralandı. Anıları, yaşadığı onca sene ufaldı ufaldı toz halini aldı sonra düşüncelerini ilişti. Üflese düşecekti. Düşmedi. Patlamaya hazır göğüsü soluk alışlarının hızına yetişemiyordu. Başını çevirdi, gökyüzü güneşini batırıp gece lambasını yakmaya hazırlanıyordu. Tüm insanlığın yükünü omuzlarında hissetti. İçinden yükünü bırakıp ağlamak geldi. Yapamadı, yalnız olmadığını anladı.

Yazar : Meryem Tetik (Tüm Hakları Saklıdır. All rights reserved. Kültür Sakarya 2022 ©)

• Bir başıma mıyım bu dünyada? isimli Meryem Tetik hikayesini beğendiysen ve diğer içeriklerimize göre sitede daha çok gösterilmesini istersen başlığın altındaki yukarı ok tuşuna basabilirsin. (Üyeler İçin)
• Eğer favorilerine kaydetmek istersen kalp tuşuna basabilirsin (Site üyeleri için)
• Ben bunu kaydederim bu ne güzel yazı dersen de kitap ayracı gibi olan butona basıver 🙂

Yorum yazarak bu yazının sende uyandırdığı duyguları ifade etmek mi istiyorsun? E o zaman durma! :) Bu üyelere özel değil! (Ama üye olursan yorumunda üyeliğinde foton falan çıkar bak ;) bizce ol :) ) Üye Ol

Daha fazla edebi yazı okumak için buraya tıklayabilirsin.
Yetmez! Ben bu güzel sitede yazar olmak istiyorum dersen Başvuru Formumuz


Dipnot:
Bu yazıdaki kullandığımız fotoğraflar Pixabay'daki telifsiz fotoğrafçılar tarafından sağlandı. 
Bu içeriği bize telifsiz sundukları için şükranlarımızı sunmak isteriz.

Ben size telifsiz(kaynakça belirtilerek) fotoğraf sağlamak istiyorum diyorsan Bize Ulaşın

The post Bir başına mıyım bu dünyada? appeared first on Kültür Sakarya.