hikaye arşivleri - Kültür Sakarya

Bandaj

Zubeydekivrak — Sat, 14 May 2022 21:09:25 +0000

‘Güven bana, şimdi gireceksin ve test olumlu çıkacak. O bandajdan kurtulacaksın sonra hayat önüne tüm güzelliklerini serecek.’ Elimi eline koyup ona güvencimi belirten bir hareket yaparak gülümsedim.

Sedyenin yerde sürüklenme sesi kulağıma dolduğunda, zamanla hayallerine yetişen bir çocuk gibi heyecan sarmıştı bedenimi. Senelerdir çabalamış iyileşmek için onlarca ameliyata girmiştim. Yeşilinin her tonunu, denizin iyot kokulu maviliğini hayal ederken bir kırıklık benimsedim. Her ne kadar mutlu olmaya çalışsam da içimde beliren bir kırıklık…

Tedirgin bir şekilde ‘Emira.’ dedi Enise.

‘Ne oldu?…’

‘Canım, beş dakika bir hasta ile görüşmem gerek. Hemen geliyorum.’

‘Peki, tamam.’ İçimdeki heyecan katlanarak bir çığa dönüşüyordu.

Kapının kapanma sesi kulaklarıma dolduğu an da, beni içine hapseden bir bağırış kulaklarıma değindi.

‘Anne…’ Bu içli haykırış tüm kalbimi sızlatırken koridordan gelen sese kilitlenmiştim.’

‘Annem ölmemiştir.’ Haykırışlarının arasından bir yakarışla karışık hıçkırıklarını bıraktı koridora.

Dayanamıyordum. Orada olmak acılarına ortak olmak istiyordum. Ayaklarımı yataktan sarkıtıp zeminle buluşturdum. Ellerimle destek alarak yolu bulmaya çalıştığımda kapının kulpuna sarılmıştım, kendime doğru çektiğim kapı açıldığında bana yaklaşan hıçkırıklarıyla bütün olmuş sesten başka hiçbir şey duyamaz vaziyetteydim.

Duvarın kenarına çökmüş ağlıyordu, hayatımın fragmanını izlerken kaybettiklerim boğazıma oturmuştu.

Yavaşça duvardan süzüldüm, elimle yüz hatlarını takip ederek gözlerine ulaştım. Nazikçe gözyaşlarını sildiğimde kesilen nefesi ile başı bu anı beklermişcesine omzuma eğildi. Elimi saçlarının arasına koyup okşamaya başladığımda nefes alış verişleri düzelmeye başladı. Zaman saatler gibi akıp giderken boğuk bir ses kulaklarıma değindi.

‘En zoru da ne biliyor musun? Salonda yarım bardak su kalmış, onu hiç içemeyecek.’

Başını yavaşça omzumdan kaldırıp yüzüme odaklandığını hissettiğimde, gözümdeki bandaja takılmış olacak ki elleri gevşemişti. Ellerini ellerimden çektiğinde yüzüme ince bir dokunuş hâkim oldu. Tanıdık bir kitabın kelimelerini ezberler gibi yüzümü okşayan el saçlarımı geriye attıktan sonra bandajın ipine tutundu. ‘Emira…’ Bandajın ipini tutup çektiğinde gözümden düşen ağırlık beraberinde gözlerimi sımsıkı yummuştum.

‘Gözlerini aç…’ saniyeleri saatler gibi geçirirken gözlerimi yavaşça açtım. Gözlerime hapsolan aydınlık acı verirken dudaklarım tebessüm eşliğinde kıvrılmıştı. Görüntüm netleşmeye başladığında abimin dağılmış saçları, çökmüş yüzü ve damlacıklarla örtüşmüş kahverengi gözleri karşıladı beni…

Aslında ikimizde kaybetmiştik. O akıl sağlığını, ben ise gözlerimi. Ben kazanmıştım peki ya o kazanabilecek miydi?

Bandaj isimli Zübeyde Kıvrak’ın hikayesini beğendiysen ve diğer içeriklerimize göre sitede daha çok gösterilmesini istersen başlığın altındaki yukarı ok tuşuna basabilirsin.*
Eğer favorilerine kaydetmek istersen kalp tuşuna basabilirsin*
Daha sonra bakmak için kitap ayracı butonuna basıp içeriği kaydedebilirsin. *
*Site üyeleri için

Eğlenceli ve kültür dolu dünyamıza katılmak için Kültür Sakarya'ya Üye Ol
Daha fazla edebi içerik için Sanat ve Edebiyat
Diğer içerikler için Ana Sayfamız.
Yetmez! Ben bu güzel sitede içerik üretmek istiyorum dersen Başvuru Formumuz

The post Bandaj appeared first on Kültür Sakarya.

Delikanlı Mehmet (Bir Vatan Aşığı Hikayesi)

Akl-ı Selim — Wed, 23 Mar 2022 16:00:00 +0000

Güneşin ilk ışınları süzülerek, acıların kol gezdiği sokakları süslüyordu. Yavaş yavaş aydınlanan havada bir umut hissediliyordu. Her şeye rağmen insana güç veren o umut! Her gün binlerce amaçsız insanın üzerinde dolaştığı yollar ise çok sessiz. Sanki yorgunluklarını atıyor ve güneşin tadına bakıyorlar. Bu upuzun yolların sonunda hafif bir gölge… Sonra hafif bir ayakkabı tıkırtısı… Güneş yükseldikçe vücut hatları belli oluyor. Atletik yapılı bir delikanlı olduğu omuzlarının siluetinden anlaşılıyor. Buna rağmen boynu bükük yürüyor. Yüzü ise solmuş.

Yüzünden düşen damlalar yolları da dertlendiriyor. Çiçekler, böcekler bütün herkes dikkatini delikanlıya veriyor; meraktan ölüyorlar. Delikanlı ise etrafını umursamadan ilerliyor.

Yağız Bir Delikanlı

Delikanlının adı Mehmet’ti. Mehmet çocukluğundan beri uslu ve zeki biri olarak tanınırdı. Gerek öğretmenleri, gerek ise komşuları ondan çok hoşnuttular. O ise mahalledeki kendinden küçük çocukları sahiplenir ve korur; büyüklerine ise tam bir sevgi ve saygı ile davranırdı. Bazıları için en iyi arkadaş, bazıları için ise kesinlikle evlenilecek bir çocuktu. Kumral saçları altındaki o bebeksi yüzü her zaman insanlara güler ve onları da neşelendirirdi. Mahallesinin neşesi, genç kızların ise kalbinin sahibiydi. O mahalleden geçerken genç kızlar farklı şeylerle ilgileniyormuş gibi gözükse de hepsi Mehmet’i görmek için balkona, pencereye, sokağa çıkardı. O ise etrafındaki akımın bile farkına varmadan gelip geçerdi.

Mehmet üç odalı taştan yapılma bir evde yaşıyordu. Babası Sırplarla yapılan bir çatışmada şehit olmuştu. Mehmet’in içine bu ukde oldu. Savaşıp hem ülkesinin hem de babasının intikamını almak için yanıp tutuşuyordu. Mehmet bir gün annesinin isteklerini almak için evden çıktı. Yolda yürümeye başladı. Gözleri uzaklara daldı, gitti.

Bir Mutluluk

Gözüne yavaştan bir hareketlilik ilişti. Sonrasında dikkat ettiğinde bunun bir kız olduğunu farketti. Hayatında ilk defa bir kıza gözü ilişiyordu. Dönüp gitmek istedi ama yapamadı. Bir şeyler onu buraya çekiyordu. Kumral saçları ve ela gözleri hemen dikkatini çekti. Arkadaşlarıyla konuşurkenki o tatlı gülümsemesi var ya, her şeye değerdi! İnci gibi dişleri vardı. İpince beliyle o hanım hanımcık havası onu aldı götürdü.

O günden sonra hep onunla alakalı araştırma yaptı. Adı Aslı’ydı. Yakın çevresine sorduğunda hep olumlu şeyler işitiyordu. Hanım hanımcıktı ve maharetliydi. Durumu annesine açtı. Annesiyle gidip kızı istediler. Aslı da Mehmet’e vurulmuştu. Babası Aslı’yı Mehmet’e verdi. Düğün yaptılar. Sonsuza dek sürecek mutlu evlilikleri başladı.

Delikanlı İçin Savaş Çanları Çalıyor!

Sırbistan’ın kışkırtmasıyla Bosna – Hersek çatışmaları oluyordu. Mehmet de reşitliğe artık basmıştı. Ve akan kan yerinde durmazdı. O, evde kız gibi oturan kılıbıklardan değildi! Vatan için ölür ölür dirilirdi! Tüfeği kaptığı gibi omzuna taktı ve daha iki aylık hamile karısından helallik istedi ve çıktı.

Arkadaşlarıyla birlikte o alçak Sırp’lardan koruyacaktı! Dağlarda yaşamaya başladı. Daha ilk iki günde yirmi kişiyi tahtalı köye yollamıştı. Yamandı ama arkadaşlarıyla birlikte oluşturdukları on kişilik çetenin karşısına yüz kişilik manga çıktığında yapacakları pek bir şey kalmamıştı. Ölümüne savaşacaklardı! Nitekim, Mehmet hariç hepsi şehit oldu. Mehmet’i ise öldü sanıp dokunmadılar. Oradaki köylüler ölü olmadığını farkedip yaralarını sardılar ve iyileştirdiler.

Eve Dönüş, Derdi ile Diriliş

Mehmet eve döndüğünde acı haberleri öğrendi. Hamile karısı ve annesini acımasızca katletmişlerdi. Şimdi o ne yapmalıydı?

Kusursuz bir sükut içinde sokaklarda geziyordu. Güneş ışınları ise güne yavaş yavaş veda ediyordu.

Akl-ı Selim (Hikayelerim)

Daha fazla hikaye okumak için buraya tıklayabilirsin.
Beni sadece hikaye kesmez, hepsi olsun dersen ortaya karışık kaset.
Yetmez! Ben sizde yazmak istiyorum dersen Bize Ulaşın

Dipnot:
Kullandığımız fotoğraf Jorge Guillen tarafından Pixabay'a yüklendi. 
Bu içeriği bize telifsiz sunduğu için şükranlarımızı sunmak isteriz.

Ben size telifsiz fotoğraf sağlamak istiyorum diyorsan Bize Ulaşın

The post Delikanlı Mehmet (Bir Vatan Aşığı Hikayesi) appeared first on Kültür Sakarya.

Bir düşün içinde (Umuda tutkun bir umutsuzluk)

Meryem Tetik — Mon, 21 Mar 2022 18:43:37 +0000

Bir düşün içinde

Gürül gürül yanan ateş, sobanın küçük deliğinden tavana ulaşıyor, kırmızılı turunculu renkleriyle hareket ettirebilecek ölçüde görmeyi sağlıyordu.

‘çıt’

Harlı ateşe yeni odunlar eklenmişti. Anlaşılan eskilerle kaynaşılıyordu bu çıt sesleriyle.

Sobanın hemen yanında yaklaşık beş kadar odun yanmak için sıralarını bekliyorlardı. İrili ufaklı birkaç kuru odun kabuğu parçası sobanın hemen önünde başlayan halıya dökülmüştü.

Kara saçlı başına örttüğü, gül kurusu rengindeki, kenarları yıldız çiçeği ile çevrelenmiş tülbentin gevşemiş bağını biraz daha sıkarken oturduğu yerden doğrulup ayağa kalktı. Yerdeki kabukları alıp sobanın deliğinden ölümün kollarına bıraktı.

‘çıt’

Ayın on dördü, ay tüm ihtişamı ile göğe asılmış yeryüzüne göz kırpıyordu. Bir aralık bakışları, perdesi kenarda toplanmış pencereye takıldı, ışığını tüm odaya dağıttı. İnsan silüetine büründü, yürüdü her bir karışında adeta. Sonra yıldız çiçekli tülbente dokundu.

‘çıt’

Sobanın başında ateşi, ateşin çıkardığı ezgiyi seyre dalmıştı. Söylenen o ki, derinlerde bir yerde atalarımızın ruhlarından bir parça taşırız. Bizim, ateşe bakınca huzur dolmamız, derindeki o ruhu hissediyor olduğumuz anlamına geliyormuş.

Bunları düşünürken ay ışığının içeri dolduğunu fark etti. Arkasını dönüp az önce kalktığı divanın yanındaki beşiğe doğru adımlar attı. Biraz eğilip nefesini tuttu, bebeğinin soluk alışlarını duymaya çalıştı. Muntazamdı soluklar. Doğrulup içinde tuttuğu nefesi derin bir rahatlama ve huzurla bıraktı. Önceki iki bebesi daha kırkları çıkmadan beşikte can vermişti. Korkuyordu, Muazzez’inin de aynı kaderi paylaşmasından.

‘çıt’

Odaya mutlak bir sessizlik hakimdi. Divana oturmuş pencereden sokağın sonunu izliyordu. Birini sevmek; onun geçtiği – geçeceği yolları sevmek, onu beklemeyi sevmek, çıkacağı köşebaşlarını sevmek de demekti. Bekliyordu, gelmesi gerekeni. Dudaklarından belli belirsiz sesler çıkararak huşu içinde dua okuyordu. Bir aralık gözleri kapandı. Uykuya direnmeye çalıştıysa da nafile, uyudu.

‘çıt’

Ay ışığı yavaş yavaş çekiliyor yerini güneşe bırakmaya hazırlanıyordu. Pencere kenarında uyuyan gül kurusu rengi tülbente son defa dokunmak istedi. Sonra çekildi sonsuzluğuna.

Bir Şiir: Ahmet Muhip Dıranas – Adamlar
Bir Şarkı: Por una Cabeza – Carlos Gardel

Bir düşün içinde isimli Meryem Tetik hikayesini beğendiysen ve diğer içeriklerimize göre sitede daha çok gösterilmesini istersen başlığın altındaki yukarı ok tuşuna basabilirsin.*
Eğer favorilerine kaydetmek istersen kalp tuşuna basabilirsin*
Daha sonra bakmak için kitap ayracı butonuna basıp içeriği kaydedebilirsin. *
*Site üyeleri için

Eğlenceli ve kültür dolu dünyamıza katılmak için Kültür Sakarya'ya Üye Ol
Daha fazla edebi içerik için Sanat ve Edebiyat
Diğer içerikler için Ana Sayfamız.
Yetmez! Ben bu güzel sitede içerik üretmek istiyorum dersen Başvuru Formumuz

The post Bir düşün içinde (Umuda tutkun bir umutsuzluk) appeared first on Kültür Sakarya.

Bir başına mıyım bu dünyada?

Meryem Tetik — Mon, 14 Mar 2022 16:00:00 +0000

Bir başına mıyım bu dünyada?

Kalabalık insan kafaları kıpırdanmaya başlamış, tren hüzünlü türküsünü çalmaya hazırlanıyordu. Bilmediği bir şehrin bilmediği bir kasabasında hiç tanımadığı belki de bir daha göremeyeceği suretlere, o suretlerdeki veda musikisinin yürek eziciliğine bakıyordu. ‘İnsan ait değildir.’ Nerede okumuştu bunu, hatırlayamadı. Ama emindi: İnsan bu aleme ait değildi, hiç olmamıştı.

Biraz sonra kompartımanın kapısının önünde hafif tıkırtı oldu. Küçük bir kız çocuğu elinde sımsıkı tuttuğu oyuncak bebeği ve dudaklarına iliştirdiği masum gülüşle içeri girdi. Küçük gözleri kompartımanı incelemeyi bitirdikten sonra karşısındaki şaşkın ve suskun bakışlarla birleşti.

“Kayıp mı oldun?” diye sordu küçük kıza.

“Hayır.”

“Birini mi arıyorsun?”

“Hayır.”

“Peki neden geldin buraya?”

“Treni geziyorum. Biliyor musun ilk defa bir tren görüyorum.”

“Annen, baban nerede?”

“Uyuyorlar.” deyip cama doğru adımlar atmaya başladı sonra devam etti:

“Senin adın ne abla?”

“Handan. Peki ya seninki?”

“Buket.”

“Çok güzel bir isim: Buket, çiçek demeti yani bir sürü çiçek demek.”

Bir süre suskunluk ve birbirine yaklaşıp kaçan bakışlarla geçti. Sonra suskunluğu bozan Buket oldu:

“Neden yalnızsın?”

Handan hiç beklemediği bu soruyla şaşaladı. Cevabını bilmediği, bulamadığı bir soru. Belki de hiç düşünmedi, düşünemedi yalnız olduğunu. Ama küçük bir çift gözün sorusu, kaçtığı her şeyi yığınla önüne düşürmüştü. Tüm yüz kasları bir anda bıraktı kendilerini. Bir anda on yaş daha almıştı.

“Neden yalnızsın?”

‘Yanında kimse yok, neden’ deseydi, belki bir cevap bulabilirdi. Yanlarına gidiyorum derdi, ben bekliyorlardı derdi. Bu sefer yola tek başıma çıkmak istedim de diyebilirdi pek âlâ. Ama bu cevaplar apaçık bu sorunun cevapları değildi.

“Neden yalnızsın?”

‘Kimsen yok, neden?’ diyordu, adeta hesap sorar gibi. Yalnız olmanın suç sayıldığı bir soru.

‘Hey, sana soruyorum cevap ver! Neden yalnızsın?’

Bilmiyorum.

‘Hayır yalan! Neden yalnızsın? Yaşadın onca sene katamadın mı heybene üç beş kişi?’

Elma mı bu da katılsın heybeye.

‘Elma, armut, portakal, insan.. hepsi bir değil mi?’

Elma ile insan bir mi?

‘Ruh ikisine de üflenmedi mi?’

Zihninde tiyatro perdeleri açılıp kapanıyor, hepsinden de farklı bir Handan farklı bir Buket çıkıp laf atıyor, sorular soruyor, kızıyor. NEDEN? Sonra Handan küçülüyor da küçülüyor. Yo hayır yoksa Buket mi büyüyordu? Gözleri artık küçük demeye şahit isterdi.

Ellerini yüzünde kavuşturdu Handan. Gözlerini, şakaklarını ovdu, açtı gözlerini. Hayır, küçülmemişti. Kompartımanın içine baktı sonra. Kimse yoktu. Koridora çıktı, bulamadı istediğini.

Düşünceleri birbiri ardınca sıralandı. Anıları, yaşadığı onca sene ufaldı ufaldı toz halini aldı sonra düşüncelerini ilişti. Üflese düşecekti. Düşmedi. Patlamaya hazır göğüsü soluk alışlarının hızına yetişemiyordu. Başını çevirdi, gökyüzü güneşini batırıp gece lambasını yakmaya hazırlanıyordu. Tüm insanlığın yükünü omuzlarında hissetti. İçinden yükünü bırakıp ağlamak geldi. Yapamadı, yalnız olmadığını anladı.

Bir başıma mıyım bu dünyada? isimli Meryem Tetik hikayesini beğendiysen ve diğer içeriklerimize göre sitede daha çok gösterilmesini istersen başlığın altındaki yukarı ok tuşuna basabilirsin. (Üyeler İçin)
Eğer favorilerine kaydetmek istersen kalp tuşuna basabilirsin (Site üyeleri için)
Ben bunu kaydederim bu ne güzel yazı dersen de kitap ayracı gibi olan butona basıver 🙂

Yorum yazarak bu yazının sende uyandırdığı duyguları ifade etmek mi istiyorsun? E o zaman durma! :) Bu üyelere özel değil! (Ama üye olursan yorumunda üyeliğinde foton falan çıkar bak ;) bizce ol :) ) Üye Ol

Daha fazla edebi yazı okumak için buraya tıklayabilirsin.
Yetmez! Ben bu güzel sitede yazar olmak istiyorum dersen Başvuru Formumuz


Dipnot:
Bu yazıdaki kullandığımız fotoğraflar Pixabay'daki telifsiz fotoğrafçılar tarafından sağlandı. 
Bu içeriği bize telifsiz sundukları için şükranlarımızı sunmak isteriz.

Ben size telifsiz(kaynakça belirtilerek) fotoğraf sağlamak istiyorum diyorsan Bize Ulaşın

The post Bir başına mıyım bu dünyada? appeared first on Kültür Sakarya.