Kapının pervazından hızlı adımlarla geri dönerken; elleri titriyor, kalbi patlarcasına atıyordu. Artık Eflin’in hikayesi bitiyor, acı başrole geçiyordu. Bir şekilde alışacaktı, bu hıyanet kaderine. 

Bedenini, gözyaşlarının seli sürüklüyordu sanki. Kendini bastıran hıçkırıkları ve yolunu buğulayan gözyaşları ile biraz önce cansız bir sarı ışığın aydınlattığı yerine yöneldi. Döndüğünde boş bulamadı orayı. Biraz önce terk edilen adam başını gökyüzüne dikmiş, kar yağışını izliyordu. Onun yanındaki boşluğa bıraktı kendini. Gözleri kısa bir an Eflin’e dönen Ulaş, geri gökyüzüne yöneltti bakışlarını. 

‘Ne oldu? Birini mi bekliyorsun, yoksa sen de mi terk edildin?’ dedi kinaye dolu tınıyla. 

Eflin, çatallı sesi ile yanıtladı sorusunu:

‘Yalnızca, biraz…’ duraksadı ve derin bir iç çekti. ‘Biraz daha nefes alıyorum.’ Eflin’in ağlamaklı sesine karşın Ulaş ona dönmüştü.

‘Bir daha alamayacak mısın?’ dedi, hissiz sesiyle. 

‘Büyük ihtimalle.’  

‘O zaman böyle durma, kaç.’ dedi Ulaş öne doğru atılıp etrafına bakarak. Gözleri hala kapıdaydı.

‘O zaman nefes almama yetecek kadar bile sürem olmayacak.’ Ulaş gözlerini Eflin’e yöneltti. Bakışları ondan hiç ayırmazken, onun kadar genç bir kadının kaçmak için nasıl bir probleminin var olabileceğini düşünüyordu. 

‘Kimsin sen? Ne yapmış olabilirsin?’ Eflin’in ela gözleri, Ulaş’ınkilere tırmandı. Saçları dağılmış, gözleri kızarmıştı. Uzun süren bir sessizlikle beraber uzaklara dalmıştı bakışları. 

Ulaş onu zorlamak istemiyordu. Anladığını belli ederek kafa salladı ve ayağa kalkarak bavuluna uzandı. Heybetli vücudunu sarmalayan kot pantolonu toz olmuş, montunun fermuarı açık kalmıştı. 

Görevlinin sesi istasyonu doldurdu. 

‘Güney ekspresi kalkıyor!..’ İnsanlar son kez sevdiklerine sarılırken Eflin’de ayağa kalkarak kar birikintisine doğru ilerledi. Yere eğilip eline kar topladı. Kar topağı onu üşütürken içi de bir hayli çok yanıyordu. Ulaş onu izlerken, bu istasyona ilk gelişini anımsadı ve sesi yeniden Eflin’in kulaklarına dolandı. 

‘Haydi, gelmiyor musun?’ 

Tebessümle yanıtladı sorusunu. ‘Ben o trende yolcu değilim ki. ’  

‘Bu bilet senin değil mi?’ dedi kaşlarıyla elindeki bileti göstererek. Bu onun biraz önce mektubun içinden aldığı biletti.  

Ulaş kaşlarını al dercesine oynatırken; tereddütle çırpınan yüreği, yeni bir umudun penceresini aralamıştı. Titreyen elleri bilete uzanırken birden geri çekildi. Sayısız düşünce, can çekişiyordu beyninde. ‘Sana yük olamam.’ dedi ve ellerindeki karı çırparak özgürlüğüne kavuşturdu.  

Ulaşın bitkin bakışları derinleşmişti ‘Olmazsın.’ Düşünür gibi yaparak devam etti: ‘Ya da yalnızca Malatya’ya kadar.’ Bileti yeniden uzattı ve gülümsedi. 

Bu son şanstı; ya özgür olmak için çabalayacaktı ya da bir daha asla Eflin olamayacaktı. Doğruyu bulabilir, bunu kanıtlayabilirdi. Bileti aldı ve cebine koydu. 

‘Bu arada  ben Ulaş DERHAN, ağır ceza avukatıyım.’ Elini uzattı. 

Şaşkın suratı kırmızıya dönerken elini sıkarak karşılık verdi: ‘Eflin LEVAMİ.’ ve içinden devam etti cümlelerine: -bir avukatla kaçan suçluyum, acının kış aylarındayım ne yapsam ne etsem belirsizim.- Ulaş’ı takip etmeye başladı. Adımları trenin merdivenlerindeyken, olduğu yerden nasıl dönülür asla bilmiyordu. Tek bildiği, dönmesi gerektiğiydi.

İnsanlar sevdiklerini bırakırken, o istasyonda, onlar ise körpe yalnızlıklarını bıraktılar.

Ve sonra duyulan bir siren sesi: ‘Hoşçakal!’ demenin en sarsıcı ezgisi.

Yazar : Zübeyde Kıvrak (Tüm Hakları Saklıdır. All rights reserved. Kültür Sakarya 2022 ©)

• Kurtalan Ekspresi Kalkıyor! isimli Zübeyde Kıvrak hikayesini beğendiysen ve diğer içeriklerimize göre sitede daha çok gösterilmesini istersen başlığın altındaki yukarı ok tuşuna basabilirsin.*
• Eğer favorilerine kaydetmek istersen kalp tuşuna basabilirsin*
• Daha sonra bakmak için kitap ayracı butonuna basıp içeriği kaydedebilirsin. *
• *Site üyeleri için

Eğlenceli ve kültür dolu dünyamıza katılmak için Kültür Sakarya'ya Üye Ol
Daha fazla edebi içerik için Sanat ve Edebiyat
Diğer içerikler için Ana Sayfamız.
Yetmez! Ben bu güzel sitede içerik üretmek istiyorum dersen Başvuru Formumuz

Görüşmek üzere! 🙂

The post Kurtalan Ekspresi Kalkıyor! appeared first on Kültür Sakarya.

Merdivenleri tırmanıp içeriye girdiğinde ona bakıp yüz çeviren insanları es geçerek istasyonun uzak bir yerine oturdu. Dünyası başına yıkılmış, bir gemi misali yelkenleri delinmişti. Yolunu nasıl bulacağını, ne yapacağını bilmiyordu. Cebindeki son parası ile bir bilet alabilirdi ama bu onun kimliğini belli eder ve yakalanırdı. Gözyaşları yanaklarını buselerken örgü şapkasını çekiştirdi ve boynundaki şal ile iyice yüzünü örttü. 

Gökyüzüne bakarak yeşil hareli, ela gözlerini yumdu. ‘Lütfen…’ dedi. ‘Bir mucize olsun…’

Fısıltıları dumanlı buğular bırakırken havaya, dermansız dizlerini yukarı çekerek sarmaladı kendini. Bu şehirde herkese umut olan, içine dinginlik getiren kar taneleri, bugün onun masumiyeti alındığı için mi daha bir güzel yağıyordu diye düşündü (beyhude bir serzenişti onunki). 

 Kafasını duvara yaslayıp düşüncelere dalmıştı ki trenin siren sesi tırmaladı kulaklarını. Gözleri çevreledi, istasyondaki insanların buruk endişelerini. Artık gözlerindeki damlalara yenileri eklenmişti. Herkes hüzünlü ve biçare vedalaşırken sevdiklerinden, onun kalbinin derin sızısı kimsesiz oluşunaydı. 

Ardından ince ve kadife bir sese dikkat kesildi. Daha onunla aynı yaşta sayılabilecek güzel bir kadın, yanındaki adama sarılarak busesini kondurdu yanaklarına. 

‘Hayatım, binmeden evvel su alır mısın?’ Onlara bakarken hayallerini anımsamıştı. 

Genç adam tebessüm ederek yerinden hareketlendi ve istasyonun diğer ucundaki büfeye doğru gitmeye başladı. Sevgilisi bir süre onu izlemeye devam ettikten sonra cebinden bir kâğıt çıkararak onu bavullarının üzerine bıraktı ve ardına bile bakmadan garın çıkışına doğru koşmaya başladı.

Olan biteni izlerken gözyaşları akmayı durdurmuş ve gözleri genç adamı aramaya başlamıştı. Adam yeniden ufukta belirirken etrafı izleyerek yavaş adımlarla biraz önce sevgilisini bıraktığı yere geliyordu. Tam o sırada esen rüzgar bavulun üzerindeki kağıdı hoyratça havalandırıp Eflin’in oturduğu bankın önüne bıraktı. Tüm uzuvları onu almamasını söylerken yere eğilip cansız yaralı eli ile kağıdı sarmaladı ve katlarını açtı.

” –Ulaş… 

Sana böyle veda etmek istemezdim ama benden asla vazgeçmeyeceğini ve beni bir şekilde kalmaya ikna edeceğini biliyorum.   

Ben artık seni sevemiyorum.

Bu yola devam edemeyeceğim, söz veriyorum beni bir daha asla görmeyeceksin. 

4 sene için özür dilerim. “

Eflin’in ince ellerinin arasındaki cansız kâğıt, acımasız satırlarla süslenmişti.  

Bakışlarını biraz önceki adama esir ettiğinde, onun gözlerinde endişe görmüştü. Etrafı sarmalayan gözleri sevdiği kadını ararken onu görememenin tedirginliğiyle telefona sarıldı. Yanıt alamadığı telefonu hiddetle indirirken önündeki birkaç kişiye onu görüp görmediğini sordu. Olumsuz yanıt aldığında ise artık tahammülü kalmamıştı. Garın çıkışına yönelirken ona engel oldu Eflin. 

‘Dur, bekle!’ Genç adam duyduğu titrek sesle geri dönerek Eflin’e yöneldi. 

Bakışları onu bulduğunda soru sorar bir gözle bakıyordu ve Eflin devam etti cümlelerine. 

‘O gitti ’ Titrek sesi korku doluydu, yakalanmaktan korkuyordu. 

Adam anlamsızca bakarken, genç kadın elindeki kağıdı ona uzattı. Adamın hızla çekiştirip aldığı kağıdı okuması ile buruşturup atması saniyeler sürmüştü. Boğumları sertleşirken, kahverengi gözleri yere eğildi ve alaycı bir tebessüm etti. Okuduktan sonra fısıldamaya başladı.

‘Beni terk etti. 4 sene sonra. Koca bir 4 sene.’ Tebessümü yüzünde sönerken kahverengi sulu gözleri Eflin’e tırmandı. Onun yeşil harelerindeki kırmızılığa takıldı. Eflin, notun arasından aldığı bileti adama uzattı ve onun yanından sıyrılarak yürümeye başladı. Buradan nereye gidecek, bu oyun ne kadar sürecek? Bilmiyordu. Bildiği şey, tek kalbi kırığın o olmadığıydı. 

Lekeli ellerini montunun cebine sokarken yüzünü daha da örttü ve o dakika kapının girişinde kulağına değen polis telsizi sesiyle tüm dikkati o sese takıldı. 

‘Eflin LEVAMİ, kadının eşkâli birazdan tüm birimlere gönderilecektir.’ 

İşte yolun sonuna gelmişti yelkeni delinen kayık dalgalara esir olmuştu…

Yazar : Zübeyde Kıvrak (Tüm Hakları Saklıdır. All rights reserved. Kültür Sakarya 2022 ©)

• Kurşun Gibi İzler isimli Zübeyde Kıvrak hikayesini beğendiysen ve diğer içeriklerimize göre sitede daha çok gösterilmesini istersen başlığın altındaki yukarı ok tuşuna basabilirsin.*Eğer favorilerine kaydetmek istersen kalp tuşuna basabilirsin*Daha sonra bakmak için kitap ayracı butonuna basıp içeriği kaydedebilirsin. **Site üyeleri için

Eğlenceli ve kültür dolu dünyamıza katılmak için Kültür Sakarya'ya Üye Ol Daha fazla edebi içerik için Sanat ve Edebiyat Diğer içerikler için Ana Sayfamız. Yetmez! Ben bu güzel sitede içerik üretmek istiyorum dersen Başvuru Formumuz

The post Kurşun Gibi İzler appeared first on Kültür Sakarya.

Bir ezanla bahşedilen ismimiz, bir ömür zikrediliyor başka dudaklarda ve son nefesimizle taçlandırdığımız ölümümüzle namazımız kılınıyor.

Koca bir ömür bir vakitte eda edilebiliyor oysaki…

Yarınlara umut ederek bugünleri, dünleri düşleyerek yarınları harcıyoruz. Halbuki bir mevsim kadar ömrümüz.

Tükenip giderken değerli vaktimiz, biz hep boğuşuyoruz. Açıp pencereyi yeni doğan güne, güneşi selamlamak varken bir alarm gürültüsüyle ‘Yine mi?’ deyişlerimiz buluşuyor.

Hayatımızın, sistemin çarklarında un ufak oluşunu izliyoruz.

Umut her geçen gün terkederken yarınlarımızı, biçare bir kabullenişle izliyoruz olan biteni. Kimileri hallolur diyor kimileri olmaz. Ne olur ne olmaz bilinmez ama olan zamanımıza oluyor ve akıp gidiyoruz bir su birikintisi misali.

Kaygının esiri olmuş ruhlarımız körpe bir bedene ağır geliyor. Vazgeçenler her geçen gün çoğalırken eksiliyoruz. Ağır darbeler iniyor göğsümüze, koca bir nesil çocukluğunu özlemek ve geleceğini düşlemek ile tüketiyor günlerini. Aynı gemide hep birlikte batıyoruz, hepimizin dili nutkuna sığınmış.

Ve ben içli bir serzenişle dolduruyorum satırlar. Görmezden gelmediğimi bilakis içinde olduğumu haykırmak istiyorum. Dünyadan çok bir isteğimiz yok aslında, hayatımızı yaşamak istiyoruz. İdeolojilere, oyunlara, yönetimlere kurban olmadan sadece ve sadece genç olarak ama bu isteğimiz nahoş bir istek olarak algı buluyor beyinlerde.

Fuzuli diyor ya; ‘Söyelesem tesiri yok, sussam gönül razı değil.’ Bu noktada debeleniyoruz, akıntıya kapılmış yelkenli misali. Çok sevdiğim bir şarkı sözüyle noktalıyorum satırlarımı: ‘Bu yol nereye gider bilmem ama yürüyorum işte…’ Yalnız, mutsuz, hayalsiz, umutsuz, yarınsız!

Yazar : Zübeyde KIVRAK (Tüm Hakları Saklıdır. All rights reserved. Kültür Sakarya 2022 ©)

•  Yine mi? isimli Zübeyde Kıvrak denemesini beğendiysen ve diğer içeriklerimize göre sitede daha çok gösterilmesini istersen başlığın altındaki yukarı ok tuşuna basabilirsin.*
• Eğer favorilerine kaydetmek istersen kalp tuşuna basabilirsin*
• Daha sonra bakmak için kitap ayracı butonuna basıp içeriği kaydedebilirsin. *
• *Site üyeleri için

Eğlenceli ve kültür dolu dünyamıza katılmak için Kültür Sakarya'ya Üye Ol
Daha fazla edebi içerik için Sanat ve Edebiyat
Diğer içerikler için Ana Sayfamız.
Yetmez! Ben bu güzel sitede içerik üretmek istiyorum dersen Başvuru Formumuz

The post Yine mi? appeared first on Kültür Sakarya.

Sedyenin yerde sürüklenme sesi kulağıma dolduğunda, zamanla hayallerine yetişen bir çocuk gibi heyecan sarmıştı bedenimi. Senelerdir çabalamış iyileşmek için onlarca ameliyata girmiştim. Yeşilinin her tonunu, denizin iyot kokulu maviliğini hayal ederken bir kırıklık benimsedim. Her ne kadar mutlu olmaya çalışsam da içimde beliren bir kırıklık…

Tedirgin bir şekilde ‘Emira.’ dedi Enise.

‘Ne oldu?…’

‘Canım, beş dakika bir hasta ile görüşmem gerek. Hemen geliyorum.’

‘Peki, tamam.’ İçimdeki heyecan katlanarak bir çığa dönüşüyordu.

Kapının kapanma sesi kulaklarıma dolduğu an da, beni içine hapseden bir bağırış kulaklarıma değindi.

‘Anne…’ Bu içli haykırış tüm kalbimi sızlatırken koridordan gelen sese kilitlenmiştim.’

‘Annem ölmemiştir.’ Haykırışlarının arasından bir yakarışla karışık hıçkırıklarını bıraktı koridora.

Dayanamıyordum. Orada olmak acılarına ortak olmak istiyordum. Ayaklarımı yataktan sarkıtıp zeminle buluşturdum. Ellerimle destek alarak yolu bulmaya çalıştığımda kapının kulpuna sarılmıştım, kendime doğru çektiğim kapı açıldığında bana yaklaşan hıçkırıklarıyla bütün olmuş sesten başka hiçbir şey duyamaz vaziyetteydim.

Duvarın kenarına çökmüş ağlıyordu, hayatımın fragmanını izlerken kaybettiklerim boğazıma oturmuştu.

Yavaşça duvardan süzüldüm, elimle yüz hatlarını takip ederek gözlerine ulaştım. Nazikçe gözyaşlarını sildiğimde kesilen nefesi ile başı bu anı beklermişcesine omzuma eğildi. Elimi saçlarının arasına koyup okşamaya başladığımda nefes alış verişleri düzelmeye başladı. Zaman saatler gibi akıp giderken boğuk bir ses kulaklarıma değindi.

‘En zoru da ne biliyor musun? Salonda yarım bardak su kalmış, onu hiç içemeyecek.’

Başını yavaşça omzumdan kaldırıp  yüzüme odaklandığını hissettiğimde, gözümdeki bandaja takılmış olacak ki elleri gevşemişti. Ellerini ellerimden çektiğinde yüzüme ince bir dokunuş hâkim oldu. Tanıdık bir kitabın kelimelerini ezberler gibi  yüzümü okşayan el saçlarımı geriye attıktan sonra bandajın ipine tutundu. ‘Emira…’ Bandajın ipini tutup çektiğinde gözümden düşen ağırlık beraberinde gözlerimi sımsıkı yummuştum.

‘Gözlerini aç…’ saniyeleri saatler gibi geçirirken gözlerimi yavaşça açtım. Gözlerime hapsolan aydınlık acı verirken dudaklarım tebessüm eşliğinde kıvrılmıştı. Görüntüm netleşmeye başladığında abimin dağılmış saçları, çökmüş yüzü ve damlacıklarla örtüşmüş kahverengi gözleri karşıladı beni…

Aslında ikimizde kaybetmiştik. O akıl sağlığını, ben ise gözlerimi. Ben kazanmıştım peki ya o kazanabilecek miydi?

Yazar : Zübeyde Kıvrak (Tüm Hakları Saklıdır. All rights reserved. Kültür Sakarya 2022 ©)

•  Bandaj isimli Zübeyde Kıvrak’ın hikayesini beğendiysen ve diğer içeriklerimize göre sitede daha çok gösterilmesini istersen başlığın altındaki yukarı ok tuşuna basabilirsin.*
• Eğer favorilerine kaydetmek istersen kalp tuşuna basabilirsin*
• Daha sonra bakmak için kitap ayracı butonuna basıp içeriği kaydedebilirsin. *
• *Site üyeleri için

Eğlenceli ve kültür dolu dünyamıza katılmak için Kültür Sakarya'ya Üye Ol
Daha fazla edebi içerik için Sanat ve Edebiyat
Diğer içerikler için Ana Sayfamız.
Yetmez! Ben bu güzel sitede içerik üretmek istiyorum dersen Başvuru Formumuz

The post Bandaj appeared first on Kültür Sakarya.