Elinde tuttuğu altın işlemeli, çerçeveli aynadaki suretine bakarak nerede okuduğunu hatırlayamadığı şiirin birkaç dizesini tekrar edip duruyordu. Kırılınca bir büyük ayna. Kırılınca bir ayna. Ne olurdu kırılınca bir ayna? Donuk, ifadesiz, duygusuz ve soğuk, bakıyordu bölük pörçük suretine. Artık kırılmadan önce ve kırılmadan sonra diye ikiye bölecekti yaşamını bu ayna, kırık ayna. 

***

Bir yaz gününün akşamüstü; bahçede ötüşen ardıç kuşları, ılık esen bir rüzgar, rüzgarın hafif hafif çarptığı suret. Bu suret oturduğu taraçada, dingin bir edayla ve ara sıra gözlerini yumarak gösterdiği memnuniyetiyle kabul ediyordu rüzgarı. Ruhuna tanıdık gelen; sevdiği ama hiç dinlemediği bir ezgiyi uzak ülkelerden getiriyordu sanki.

Yumulmuş gözleri, yaklaşan ayak sesleri ile aralandı. Başı, sesin geldiği yöne doğru meyletti ama ayaklar çoktan varmıştı yanına. Leyla. Başını kaldırıp gördüğü tebessümle kıvrıldı dudakları, gülercesine. Oturmasını teklif eden bir el hareketiyle yanındaki sandalyeyi Leyla’ya gösterip derin bir iç çekişle; “İçime mutlulukla karışık bir hüzün çöküyor, sanki bu havalarda ruhum yeniden üfleniyor.” dedi. 

Yüzündeki tebessümü eksiltmeden; “Yapma Allah aşkına. Sen hep böyle hissedersin, havaların bir suçu yok. Doğarken hüzne bulamışlar seni.” diyerek yanıtladı Leyla.

Doğruydu, hüzün göbek adı haline gelmişti. Bu doğruluğu Leyla’dan işitmek, garip bir ürpertiyi boyun kıvrımlarında duyumsamasına neden oldu. Onu ne kadar da iyi tanıyordu oysa. Bunu düşünmek hoşuna gitti. 

***

Mutfağın küçük penceresinden, bahçede dönenip duran rüzgar gülüne bakarak rüzgarın şiddetini anlamaya çalışıyordu. Mevsimin son demleri. Havaya gri bulutlar tutturulmuş gelecek yağmurun haberini veriyordu adeta. Ne olurdu da biraz daha kalsaydı içini ısıtan bulutlar? Her şeyin bir sonu vardı oysa. Bu mevsimin de sonu gelmişti. Gelecek mevsimin bir sonu vardı, öteki mevsimin de. Ve hatta kendi yaşamının da bir sonu vardı, Leyla’nın da. ‘Her son yeni bir başlangıç.’ diyenler türemişti bir zamanlar. Her son yeni bir başlangıç olabilir miydi? 

***

Elindeki gaz lambasıyla odaları dolandı bir bir. 

‘Leyla.’ 

‘Leylaaa!’ 

Bahçeye çıktı. Karanlığa gömülmüş bahçeye. Yalnızca rüzgar gülünün renkleri, rüzgardan sönmeye yüz tutmuş gaz lambasının ışığıyla buluşunca kamaşıyordu. 

‘Leylaaaaa!’

Sesinin şiddeti umutsuzluğa karışmıştı bile. Durdu. Taraçanın merdivenlerine oturdu. Başını eğip ellerini başının arkasında kavuşturdu. Kısık sesle, kendisinin bile zor duyacağı şekilde bir şeyler mırıldanıyordu. Bir aralık bir ses duyar gibi oldu, başını kaldırıp sesin geldiği yöne dikkatlice baktı. Bir kediydi. Umudu yeniden alevlenmişken, çöktü omuzları yine. 

***

Kapının sesiyle uyuyakaldığı koltuktan irkilerek kalktı. 

‘Leyla.’ 

Kapıya koştu açmak için. Yüzünde korkuyla karışık bir sevinç vardı. Her şey son bulacaktı, tüm acılarına son verecekti bu kapıyı açmak. Açtı. Karşısında tanımadığı iki adam vardı. Üniformalarından devlet hizmetinde oldukları anlaşılıyordu. Yakınlarda bir nehirde kardeşi Leyla’yı bulduklarını söylediler. 

Gözleri doldu. Yaşları akıtmamak için kırpmadı, açık tutmaya direndi gözlerini.

Devrilmiş Gümüş Sütun

Yazar : Meryem Tetik (Tüm Hakları Saklıdır. All rights reserved. Kültür Sakarya 2022 ©)

Bir Şiir: Behçet Aysan – Ayna

Bir Şarkı:

• Kırılınca Bir Büyük Ayna isimli Meryem Tetik hikayesini beğendiysen ve diğer içeriklerimize göre sitede daha çok gösterilmesini istersen başlığın altındaki yukarı ok tuşuna basabilirsin.*Eğer favorilerine kaydetmek istersen kalp tuşuna basabilirsin*Daha sonra bakmak için kitap ayracı butonuna basıp içeriği kaydedebilirsin. **Site üyeleri için

Eğlenceli ve kültür dolu dünyamıza katılmak için Kültür Sakarya'ya Üye Ol Daha fazla edebi içerik için Sanat ve Edebiyat Diğer içerikler için Ana Sayfamız. Yetmez! Ben bu güzel sitede içerik üretmek istiyorum dersen Başvuru Formumuz

The post Kırılınca Bir Büyük Ayna appeared first on Kültür Sakarya.

Tarık Buğra’nın bir kitabında da bu konu üzerine birkaç cümle geçer. Anımsadığım kadarıyla şöyle der, insan, bir yeri bırakıp da oradan gittiği vakit yolculuğun sonunda sanki o yere hiç gitmemiş hiç orada nefes almamış gibi olur, sanki hayalinde yaşamış da düşünden uyanmış gibi. Her zaman hissettiğim duyguya tercüman olan bir okumaydı benim için bu. 

İnsan dediğimiz varlık yaşamı boyunca bir yere ait olma ve köklenme çabası içinde olur. Her birimiz aslında temelde bir şeylerin parçasıyız, ona ait ve onunlayız. Kimimiz için iş, okul, akademik kariyerdir bu parça kimimiz için ise aile, eş, arkadaşlık bağlarıdır. Fakat görünür olmayan kısımda bir bütünün parçası olmak yoluyla maneviyatı kuvvetlendirmek amacı yatar. 

İsmini hatırlayamadığım ünlü bir filozof ‘İnsan, sosyal bir varlıktır.’ der. Bu cümlenin bende karşılığı şu oluyor: İnsan, insan olabilmek için insana muhtaçtır. Yani birinin insan olabilmesi(!) için biriyle konuşması, iletişimde olması gerekir. Bu iletişimler insanın sosyalleşmesini sağlayıcı özellikte oluyor. 

İletişimimizi kurduk, sohbet gırla, sıra köklenmeye geldi iyi kötü köklendik. Şimdi orayı bırakmak, yeni limanlarda soluk almak vakti. En zor safhası da bu ‘gidişler’. Ben bu safha için uzun bir sürece ihtiyaç duyuyorum. Kendini yolculuğa hazırlamak da önemli bir mesele kanaatimce. Bu hazırlanış bavulla ilgili değil elbette. Köklerini ufak ufak, hüzne bulamadan toplamak gibi açıklayabilirim. 

Köklerimizi de koyduk bavula çıktık yola 🙂

Yalnız yolculuk yapmak, dünya üzerinde bir alan açılıyor da bir süreliğine orada durup yolculuk sonlanınca tekrar dünyaya doğmak gibi hissettiriyor bana. Yeniden yerleşme, eşyalarına yer açma çabası, yeniden bavulu açma, yeniden çiçeğine yer bulma, yeniden, yeniden, yeniden… 

‘Beni geçirmeye yalnızlığım gelsin

Ya dönülür ya dönülmez

Kimse üzülmesin. ‘ – Nazan Öncel

Sonra durup düşününce o kadar zaman geçirmiş olmama rağmen orada hiç yaşamamışım gibi hissettiriyor başka yere vardığım yolculuklar. Bu his hüzne boğulmama çabamın üzerine dolu gibi yağıyor 🙂

Sakarya’dan başladım bugünkü yolculuğuma, Bursa’ya girmek üzere bahsettiğim dolu yağmuruna tutulacakken ‘Neden yazmıyorum? ‘dedim ve başladım yazmaya. Son satırlarıma gelmişken yazmamın iyi hissettirdiğini belirteyim. Teşekkür ederim bu yolculukta bana eşlik ettiğiniz için 🙂

The post Gidişler ve Dönüşler Üzerine appeared first on Kültür Sakarya.

Gök, sarılı turunculu bir cümbüşle ufka kadar indirmişti güneşini. Baharın o taze günlerinde uyumak istemez kimse, güneş de uyumamak için diretiyor gibiydi. Gündüz açtığı yaraya sarılmış, kapatmamaya kararlıydı. Yeşil yeşil kümelenmiş ağaçlara bir hışımla çarpıp duruyordu ama nafile batmaya mahkumdu.

Sarı ışıldakla aydınlatılmış yollar kimsesizdi. Toprak sanki yıllardır yürünmemiş gibi şimdi adımlarını yavaş yavaş değiştiren dingin bir edayla etrafını seyreden saman sarısı saçlarını ensesinde toplamış olan kadına hayretle bakıyordu. 

Sağ eliyle yol boyunca topladığı çiçekleri ve hasır şapkasını, diğer eliyle de rüzgarın her dokunuşunda uçuşturduğu uzunca elbisesinin eteklerini tutuyordu. Boyuna yakın yabani otların arasından geçip usulca akan nehrin kenarına ulaştı. Tepeden gelen ay ışığı ile adeta devrilmiş gümüş bir sütunu andırıyordu nehir. Derin bir nefes alıp ayaklarına baktı sonra duraklayıp sanki yapılacak bir şeyi hatırlamışçasına ayaklarına uzanıp ayakkabılarını çıkardı. Kenara koydu. Bir süre nehri izledi. Mavi gözleri devrilmiş gümüş sütunun yansımasıyla grileşmişti. Bu grilik ruhuna sirayet etmişçesine derin bir boşluk hissettirdi. Öncesiz ve sonrasız hatta şimdisiz gibi… Bu zamana, mekana, kendi bedenine ait değilmiş gibi…

Gözleri doldu. Yaşları akıtmamak için kırpmadı, açık tutmaya direndi gözlerini. Akıtsa sanki içindeki huzursuzluğun, mutsuzluğun o yaşlarla birlikte akıp gideceğinden korkuyordu. Ruhunu adeta mutsuzluğun içinde ve mutsuzlukla birlikte var ediyordu. 

Derin bir nefes alıp çehresini göğe yöneltti ve bıraktı nefesini. Onlarca yıldız asılı duruyordu gökte. Gözünün iliştiklerine birkaç saniye bakıp tek tek gülümsedi selamlarcasına, veda edercesine. Sonra bakışları yıldızları bırakıp elindeki çiçeklere ve şapkasına yöneldi. Şapkayı nehre doğru fırlattı. Bir nilüferin süzülüşü gibi şimdi şapka nehrin sularında akıntıya karşı ve akıntıyla birlikte yol alıyordu. Çiçeklere gelince, her birinin ruhu çoktan çekilmişti göğe. Yine de ufak olsa da can kırıntısı bulmak adına bakındı biraz fakat canlı da olsa artık pek bir önemi olmadığını hatırlayıp özenle saçlarına takmaya başladı. İşi bitince sağ ayağını usulca suya soktu. Sonra diğerini. Nehrin suları boynuna ulaşıncaya değin yürüdü. Artık gözlerine ulaştığında zaten dolu olan gözlerinden akan yaşlar nehrin sularına katıldı.

Bir Şiir: 26 Eylül 1945

Bir Şarkı: Braga – Angel’s Serenade

• Devrilmiş Gümüş Sütun isimli Meryem Tetik hikayesini beğendiysen ve diğer içeriklerimize göre sitede daha çok gösterilmesini istersen başlığın altındaki yukarı ok tuşuna basabilirsin.*
• Eğer favorilerine kaydetmek istersen kalp tuşuna basabilirsin*
• Daha sonra bakmak için kitap ayracı butonuna basıp içeriği kaydedebilirsin. *
• *Site üyeleri için

Eğlenceli ve kültür dolu dünyamıza katılmak için Kültür Sakarya'ya Üye Ol
Daha fazla edebi içerik için Sanat ve Edebiyat
Diğer içerikler için Ana Sayfamız.
Yetmez! Ben bu güzel sitede içerik üretmek istiyorum dersen Başvuru Formumuz

The post Devrilmiş Gümüş Sütun appeared first on Kültür Sakarya.

Bazı zamanlar olur akşamüstü başladığım kitap beni uykumdan eder, gece boyunca bir heyecan bir merak okutur kendisini hemencecik. Satırları okurken yaprakların hışırtıları gelir kulağıma, rüzgarın ılık, serin esişi çarpar yüzüme, tüylerimi diken diken eder bu sonra açar gözlerimi etrafı seyre dalarım. Usul usul akan bir nehir, nehrin kenarında yeşil bir dev. Yeşil devin dallarına konmuş ötüşen sakalar, devin gövdesindeki oluktan bana bakan sincap gelir gözümün önüne. Bilmediğim, hiç gidemeyeceğim sokakları adımlarım ve ömürlerince adımlanmamış, adımlanmayacak sokaklardır bunlar. Şehirleri gezer yeni yemekler yer, danslar ederim. Bambaşka alemleri tadarım, deneyimlerim satırlarda. Gözüm açıkken, aklımı kaybetmemişken, bilinçliyken görürüm düşlerimi. Düşümü yönetirim zihnimde.

 Özel zamanlar ayırıp okumayı da işten saymak; okuyucusunun, okuduğu satırları etiyle, kemiğiyle özümseyip düş aleminde biricik anlar yakalamasına vesile olur. Bazen film çekmektir, tek izleyicisinin düşleyicisi olduğu bir film.

Yazar : Meryem Tetik (Tüm Hakları Saklıdır. All rights reserved. Kültür Sakarya 2022 ©)

Bir Şiir: Bedri Rahmi Eyüboğlu – Çakıl

Bir Şarkı: Andrea Laszlo De Simone – Sogno l’amore

• Düş Kitabı isimli Meryem Tetik denemesini beğendiysen ve diğer içeriklerimize göre sitede daha çok gösterilmesini istersen başlığın altındaki yukarı ok tuşuna basabilirsin.*
• Eğer favorilerine kaydetmek istersen kalp tuşuna basabilirsin*
• Daha sonra bakmak için kitap ayracı butonuna basıp içeriği kaydedebilirsin. *
• *Site üyeleri için

Eğlenceli ve kültür dolu dünyamıza katılmak için Kültür Sakarya'ya Üye Ol
Daha fazla edebi içerik için Sanat ve Edebiyat
Diğer içerikler için Ana Sayfamız.
Yetmez! Ben bu güzel sitede içerik üretmek istiyorum dersen Başvuru Formumuz

The post Düş Kitabı (Tek kişilik film) appeared first on Kültür Sakarya.

Gürül gürül yanan ateş, sobanın küçük deliğinden tavana ulaşıyor, kırmızılı turunculu renkleriyle hareket ettirebilecek ölçüde görmeyi sağlıyordu. 

 ‘çıt’

Harlı ateşe yeni odunlar eklenmişti. Anlaşılan eskilerle kaynaşılıyordu bu çıt sesleriyle.

Sobanın hemen yanında yaklaşık beş kadar odun yanmak için sıralarını bekliyorlardı. İrili ufaklı birkaç kuru odun kabuğu parçası sobanın hemen önünde başlayan halıya dökülmüştü. 

Kara saçlı başına örttüğü, gül kurusu rengindeki, kenarları yıldız çiçeği ile çevrelenmiş tülbentin gevşemiş bağını biraz daha sıkarken oturduğu yerden doğrulup ayağa kalktı. Yerdeki kabukları alıp sobanın deliğinden ölümün kollarına bıraktı.

 ‘çıt’

Ayın on dördü, ay tüm ihtişamı ile göğe asılmış yeryüzüne göz kırpıyordu. Bir aralık bakışları, perdesi kenarda toplanmış pencereye takıldı, ışığını tüm odaya dağıttı. İnsan silüetine büründü, yürüdü her bir karışında adeta. Sonra yıldız çiçekli tülbente dokundu.

 ‘çıt’

Sobanın başında ateşi, ateşin çıkardığı ezgiyi seyre dalmıştı. Söylenen o ki, derinlerde bir yerde atalarımızın ruhlarından bir parça taşırız. Bizim, ateşe bakınca huzur dolmamız, derindeki o ruhu hissediyor olduğumuz anlamına geliyormuş.

Bunları düşünürken ay ışığının içeri dolduğunu fark etti. Arkasını dönüp az önce kalktığı divanın yanındaki beşiğe doğru adımlar attı. Biraz eğilip nefesini tuttu, bebeğinin soluk alışlarını duymaya çalıştı. Muntazamdı soluklar. Doğrulup içinde tuttuğu nefesi derin bir rahatlama ve huzurla bıraktı. Önceki iki bebesi daha kırkları çıkmadan beşikte can vermişti. Korkuyordu, Muazzez’inin de aynı kaderi paylaşmasından.

 ‘çıt’

Odaya mutlak bir sessizlik hakimdi. Divana oturmuş pencereden sokağın sonunu izliyordu. Birini sevmek; onun geçtiği – geçeceği yolları sevmek, onu beklemeyi sevmek, çıkacağı köşebaşlarını sevmek de demekti. Bekliyordu, gelmesi gerekeni. Dudaklarından belli belirsiz sesler çıkararak huşu içinde dua okuyordu. Bir aralık gözleri kapandı. Uykuya direnmeye çalıştıysa da nafile, uyudu. 

 ‘çıt’

Ay ışığı yavaş yavaş çekiliyor yerini güneşe bırakmaya hazırlanıyordu. Pencere kenarında uyuyan gül kurusu rengi tülbente son defa dokunmak istedi. Sonra çekildi sonsuzluğuna.

Yazar : Meryem Tetik (Tüm Hakları Saklıdır. All rights reserved. Kültür Sakarya 2022 ©)

Bir Şiir: Ahmet Muhip Dıranas – Adamlar
Bir Şarkı: Por una Cabeza – Carlos Gardel

• Bir düşün içinde isimli Meryem Tetik hikayesini beğendiysen ve diğer içeriklerimize göre sitede daha çok gösterilmesini istersen başlığın altındaki yukarı ok tuşuna basabilirsin.*
• Eğer favorilerine kaydetmek istersen kalp tuşuna basabilirsin*
• Daha sonra bakmak için kitap ayracı butonuna basıp içeriği kaydedebilirsin. *
• *Site üyeleri için

Eğlenceli ve kültür dolu dünyamıza katılmak için Kültür Sakarya'ya Üye Ol
Daha fazla edebi içerik için Sanat ve Edebiyat
Diğer içerikler için Ana Sayfamız.
Yetmez! Ben bu güzel sitede içerik üretmek istiyorum dersen Başvuru Formumuz

The post Bir düşün içinde (Umuda tutkun bir umutsuzluk) appeared first on Kültür Sakarya.

Kalabalık insan kafaları kıpırdanmaya başlamış, tren hüzünlü türküsünü çalmaya hazırlanıyordu. Bilmediği bir şehrin bilmediği bir kasabasında hiç tanımadığı belki de bir daha göremeyeceği suretlere, o suretlerdeki veda musikisinin yürek eziciliğine bakıyordu. ‘İnsan ait değildir.’ Nerede okumuştu bunu, hatırlayamadı. Ama emindi: İnsan bu aleme ait değildi, hiç olmamıştı.

Biraz sonra kompartımanın kapısının önünde hafif tıkırtı oldu. Küçük bir kız çocuğu elinde sımsıkı tuttuğu oyuncak bebeği ve dudaklarına iliştirdiği masum gülüşle içeri girdi. Küçük gözleri kompartımanı incelemeyi bitirdikten sonra karşısındaki şaşkın ve suskun bakışlarla birleşti. 

“Kayıp mı oldun?” diye sordu küçük kıza.

“Hayır.”

“Birini mi arıyorsun?” 

“Hayır.”

“Peki neden geldin buraya?”

“Treni geziyorum. Biliyor musun ilk defa bir tren görüyorum.”

“Annen, baban nerede?”

“Uyuyorlar.” deyip cama doğru adımlar atmaya başladı sonra devam etti:

“Senin adın ne abla?”

“Handan. Peki ya seninki?”

“Buket.”

“Çok güzel bir isim: Buket, çiçek demeti yani bir sürü çiçek demek.”

Bir süre suskunluk ve birbirine yaklaşıp kaçan bakışlarla geçti. Sonra suskunluğu bozan Buket oldu:

“Neden yalnızsın?”

Handan hiç beklemediği bu soruyla şaşaladı. Cevabını bilmediği, bulamadığı bir soru. Belki de hiç düşünmedi, düşünemedi yalnız olduğunu. Ama küçük bir çift gözün sorusu, kaçtığı her şeyi yığınla önüne düşürmüştü. Tüm yüz kasları bir anda bıraktı kendilerini. Bir anda on yaş daha almıştı.

“Neden yalnızsın?”

‘Yanında kimse yok, neden’ deseydi, belki bir cevap bulabilirdi. Yanlarına gidiyorum derdi, ben bekliyorlardı derdi. Bu sefer yola tek başıma çıkmak istedim de diyebilirdi pek âlâ. Ama bu cevaplar apaçık bu sorunun cevapları değildi. 

“Neden yalnızsın?” 

‘Kimsen yok, neden?’ diyordu, adeta hesap sorar gibi. Yalnız olmanın suç sayıldığı bir soru.

‘Hey, sana soruyorum cevap ver! Neden yalnızsın?’

Bilmiyorum.

‘Hayır yalan! Neden yalnızsın? Yaşadın onca sene katamadın mı heybene üç beş kişi?’

Elma mı bu da katılsın heybeye.

‘Elma, armut, portakal, insan.. hepsi bir değil mi?’

Elma ile insan bir mi?

‘Ruh ikisine de üflenmedi mi?’

Zihninde tiyatro perdeleri açılıp kapanıyor, hepsinden de farklı bir Handan farklı bir Buket çıkıp laf atıyor, sorular soruyor, kızıyor. NEDEN? Sonra Handan küçülüyor da küçülüyor. Yo hayır yoksa Buket mi büyüyordu? Gözleri artık küçük demeye şahit isterdi. 

Ellerini yüzünde kavuşturdu Handan. Gözlerini, şakaklarını ovdu, açtı gözlerini. Hayır, küçülmemişti. Kompartımanın içine baktı sonra. Kimse yoktu. Koridora çıktı, bulamadı istediğini.

Düşünceleri birbiri ardınca sıralandı. Anıları, yaşadığı onca sene ufaldı ufaldı toz halini aldı sonra düşüncelerini ilişti. Üflese düşecekti. Düşmedi. Patlamaya hazır göğüsü soluk alışlarının hızına yetişemiyordu. Başını çevirdi, gökyüzü güneşini batırıp gece lambasını yakmaya hazırlanıyordu. Tüm insanlığın yükünü omuzlarında hissetti. İçinden yükünü bırakıp ağlamak geldi. Yapamadı, yalnız olmadığını anladı.

Yazar : Meryem Tetik (Tüm Hakları Saklıdır. All rights reserved. Kültür Sakarya 2022 ©)

• Bir başıma mıyım bu dünyada? isimli Meryem Tetik hikayesini beğendiysen ve diğer içeriklerimize göre sitede daha çok gösterilmesini istersen başlığın altındaki yukarı ok tuşuna basabilirsin. (Üyeler İçin)
• Eğer favorilerine kaydetmek istersen kalp tuşuna basabilirsin (Site üyeleri için)
• Ben bunu kaydederim bu ne güzel yazı dersen de kitap ayracı gibi olan butona basıver 🙂

Yorum yazarak bu yazının sende uyandırdığı duyguları ifade etmek mi istiyorsun? E o zaman durma! :) Bu üyelere özel değil! (Ama üye olursan yorumunda üyeliğinde foton falan çıkar bak ;) bizce ol :) ) Üye Ol

Daha fazla edebi yazı okumak için buraya tıklayabilirsin.
Yetmez! Ben bu güzel sitede yazar olmak istiyorum dersen Başvuru Formumuz


Dipnot:
Bu yazıdaki kullandığımız fotoğraflar Pixabay'daki telifsiz fotoğrafçılar tarafından sağlandı. 
Bu içeriği bize telifsiz sundukları için şükranlarımızı sunmak isteriz.

Ben size telifsiz(kaynakça belirtilerek) fotoğraf sağlamak istiyorum diyorsan Bize Ulaşın

The post Bir başına mıyım bu dünyada? appeared first on Kültür Sakarya.

Perdeli Tabut (Hikaye)

Tavana yakın, küçük, perdesiz, kirli pencereden taşan güneş huzmeleri tüm koğuşu aydınlatıyordu. Bütün gece sayıklayıp duran Etem bu ışık demetiyle uykusundan uyandı. Ranzanın üst katında, haftalardır yıkamadığı rengi solmuş yorganın altında gözlerini pencereden ayırmadan uzanıyordu. “Perdesiz, demir kafesli bir pencere.” diye mırıldandı. Perdesiz bir yerde ancak misafir olunabilirdi. Oysa o, yıllardır burada ve bir o kadar yıl daha burada olacaktı. 

Mırıldanışı duymuş olacak ki Sebahattin alt kattan yukarı doğru uzandı. Sonra ayağa kalkıp coşkulu bir edayla gece rüyasında gördüklerini anlatmaya başladı. Sebahattin konuşurken Etem’in aklına kendi rüyası geldi: Gök yarılmışçasına akan yağmurlu bir akşam, her yağmur damlasının gökten kopuşunda biraz daha büyüyen demir kafesin sütunları ve her yağmur damlasının yere dokunuşunda küçülen koğuş duvarları… Hayır, hayır bir tabuttu bu. Bir tabut, tavanında perdesi olan küçük pencereli bir tabut, perdeli tabut.

* * *

Karadeniz’in yağmurlu Kasım ayının 17’sinde gelmişti Sinop’a. Baba ocağından ne kadar da uzaktı. Öyle ya, Sinop’a ilk gelişiydi o gün, bir daha da geri dönemedi zaten. Bunları düşüne düşüne avluda volta atanları izledi oturduğu yerden. Bir an alnında bir ıslaklık hissetti, elini götürüp ne olduğunu anlayana değin içeri koşuşturmaya başlayanların sesiyle önce avluya açılan kapıya yöneldi bakışları sonra göğe.

Az önce oturduğu yerden iki adım öne geldi. Yüzünün kırışık çizgilerine yağmur suyu doluyor sonra usulca çenesine oradan gömleğine akıyordu. Burada her gün yağardı ama bu defa farklı yağıyor gibi hissetti. Derin bir ızdırap duydu. Avluda yalnız o kalmıştı, bir gardiyan sesini duyuramadığı Etem’e doğru hızlı adımlarla gelip küfür savurdu. Kulağında patlayan tokatla sadece bir kısmını duyabildi.

Yağmur hızlı başlayıp hızlı bitmişti. Sabahki huzmeler şimdi yeniden dolduruyordu koğuşu. Pencereye yakın bir yere oturdu. Onca zamandır baktığı şeyi henüz görebiliyordu. Bir mahkum için pencere, dünyaya açılan yegane kapıdır. Fakat mahkum olmak yalnızca hüküm giymek, yıllarını kirli bir koğuşta geçirmek değildi. Özgür olduğunu zanneden bir insan da mahkum olabilir ve hatta gerçekte en mahkum insan, dışarıda olmayı özgür olmak sanan insandı. Beyninin kıvrımları üzerindekileri eyleme dökemedikten, dile vuramadıktan sonra ha dört duvar ha kır, bahçe… ‘Bu zırdeli düşün içinde’ mekanın ne anlamı var.

* * * 

Buraya geldiğinden beri düşünmeyi bırakmıştı adeta, insan ve hayvan ayrımının o kalın çizgisi düşünmeyi. Her gün yeknesak bir işleyişle geçerken bu işleyiş bugün bozuldu. ‘Düş’ün kapıları açıldı, buraya gelme sebebinin kapılarını artık tutamayacaktı. “İnsan, düşünebildiği kadar insandır.” dedi kendi kendisine. Göğüsü sıkıştı, nefesi kesik kesik çıkıyordu, eliyle iman tahtasının üzerine sert bir yumruk attı. Başına üşüşenler, yerde yatan belli belirsiz nefes alan Etem’i apar topar revire götürdü.

Cezaevi doktorunun hastaneye sevk etmesiyle detaylı bir sürü tahlil alındı, kanser teşhisi koyuldu ve üç hafta sonra koğuşuna döndü. Daha önce pencereyi görebilmek için oturduğu yerde bu defa koğuştakilere malûmat veriyordu. Merakı giderilen kalabalık dağılınca pencereye ilişti gözü. Pencerenin perdesizliği, dışındaki demir kafesler, küçük kirli pencere…

Karanlık çöküp mahkumlar uykuya dalınca pencereden bu defa ay ışığı doldurdu koğuşu. Çok uzaklardan, binlerce metre öteden bir yıldızı fark etti. Ruhunda mı bedeninde mi hissettiğini bilemediği derin bir acı duydu. Uzun uzun baktı ona, yıllardır özlemini çektiği şeyi bulmuş gibiydi. 

* * *

Henüz yirmi ikisindeyken, yıllar önce görüp sevdiği, kendisiyle aynı yaşta olan Yıldız’la evlenmişti. Geleneklerine göre bir düğün yapılmış sonra şehire yerleşmişlerdi. Yıldız pek istemiyor, “İçim sıkışıyor burada.” diyordu. Etem, alışacağını düşünüp biraz daha beklemesini söylüyordu. Birkaç sene böyle geçti derken bir gün ihtilal oldu. Gazetede yazar olan Etem haberi alır almaz gazete binasına gitti. Yıldız evde yalnız kaldı. O hengamede evine saldıranlar olmuştu. Alev alev yanan binadan bir ceset çıkarıldı. Gazete binasındakiler o gece tutuklandı. Etem ne yanan evini ne de Yıldız’ın cenazesini görebildi. 

Pencerenin diğer tarafındaki ‘yıldız’a baka baka uykuya dalmaya, düşüncelerini susturmaya çalıştı. Biraz sonra nefesi muntazam bir düzene girdi. Gün sökmeye, mahkumlar uyanmaya başladı. Artık yıldız yerinde değildi.

Bir şarkı: Zülfü Livaneli – Duvarlar

Bir şiir: Birhan Keskin – Nehir Manzarası

Yazar : Meryem Tetik (Tüm Hakları Saklıdır. All rights reserved. Kültür Sakarya 2022 ©)

Perdeli Tabut hikayesini beğendiysen ve diğer gönderilere göre sitede daha çok gösterilmesini istersen yukarı ok tuşuna basabilirsin. Eğer favorilerine kaydetmek istersen kalp tuşuna basabilirsin (Site üyeleri için) 
Ben bunu kaydederim bu ne güzel yazı dersen de kitap ayracı gibi olan butona basıver :)

Yorum yazarak sevgimi belli etmek istiyorum mu diyorsun? E o zaman durma! Bu üyelere özel değil! (Ama üye olursan profil foton falan çıkar bak ;) bizce ol :) ) Üye Ol

Daha fazla edebi yazı okumak için buraya tıklayabilirsin.
Yetmez! Ben bu güzel sitede yazar olmak istiyorum dersen Başvuru Formumuz


Dipnot:
Bu yazıdaki kullandığımız fotoğraflar Pixabay'daki telifsiz fotoğrafçılar tarafından sağlandı. 
Bu içeriği bize telifsiz sundukları için şükranlarımızı sunmak isteriz.

Ben size telifsiz(kaynakça belirtilerek) fotoğraf sağlamak istiyorum diyorsan Bize Ulaşın

The post Perdeli Tabut (Duvarlar Arasında Bir Arayış) appeared first on Kültür Sakarya.

Her oluşun bir anlamı vardır. Bu anlam, oluşa karşıt bir oluşla idrak edilebilir. “Alemde her şey zıddıyla kaimdir.” ( Dünyada her şey zıddı ile var olur. )

“Zıtlar arası ahenk, af ve günah yarışta.
Bütün zıtlar kavgada, bütün zıtlar barışta.”

• Necip Fazıl Kısakürek

Evren, zıtlıkların dengesi üzerine kurulmuştur. Bir şeyin ayırdına varabilmek için genellikle o şeyin zıttını düşünür ve o şeyi zıttıyla tanımlarız. Örneğin; kötü deyince iyi olmayan, gündüz deyince karanlık olmayan gibi tanımlar gelir aklımıza. Kısaca; hakikati, zıtlıklar netleştirir.

Uzakdoğu’da kadim bir geçmişe sahip olan Yin – Yang öğretisinde; Yin kötülüğü ( siyah ) , Yang ise iyiliği ( beyaz ) sembolize eder. Yin’in içerisinde Yang, Yang’ın içerisinde ise Yin bulunur. İki zıtlığın dengesini ve ancak birbirleriyle var olabileceğini gösteren bu sembol bütünüyle evreni – evrenin dengesini temsil eder.

Her iyi olan bir kötülük, her kötü olan bir iyilik barındırır içerisinde. Bu bana; her şer’de bir hayır, her hayırda bir şer vardır, sözünü hatırlatır her zaman. Mutlak iyi, mutlak kötü ve mutlak olabileceğini düşündüğümüz her şey aslında asla mutlak olamaz çünkü içinde zıtlıkların var olduğu ve bu zıtlıkların devinip durduğu, dönüştüğü bir evrendeyiz. Zıtlıkların uyumu aynı zamanda her varlığın eşsizliğini göstermez mi ?

Diyalektik, karşıtların birliğine dayanır ve karşıtlar yoluyla ( tez – antitez ) akıl yürüterek senteze ulaştırır. Diyalektik Materyalizm’in babası olarak anılan Herakleitos şöyle der:
“Karşıt olan şeyler bir araya gelir ve uzlaşmaz olanlardan en güzel uyum doğar. Her şey çatışma sonucundan meydana gelir.” Oluşun tek varlık sebebi karşıtıdır. Kozmos, karşıtlıkların savaşından meydana gelmiş bir uyum bir Harmonia’dır.

Son söz olarak;

İktidarı, muhalefet; muhalefeti iktidar var eder. Öyleyse birinin ötekini yok etmesi aslında kendi kendisini yok etmesi demek. Peki neden çıkarına uygun düşmeyen ve kendisini yok edebilecek bir şeyi yapsın ki ?

” Ey düşmanım, sen benim ifâdem ve hızımsın;
Gündüz geceye muhtaç, bana da sen lâzımsın. “

• Necip Fazıl Kısakürek

Yazar : Meryem Tetik (Tüm Hakları Saklıdır. All rights reserved. Kültür Sakarya 2022 ©)

İleri, daima ileri deneme yazısını beğendiysen ve diğer gönderilere göre sitede daha çok gösterilmesini istersen yukarı ok tuşuna basabilirsin. Eğer favorilerine kaydetmek istersen kalp tuşuna basabilirsin (Site üyeleri için) Ben bunu kaydederim bu ne güzel yazı dersen de kitap ayracı gibi olan butona basıver :)

Yorum yazarak sevgimi belli etmek istiyorum mu diyorsun? E o zaman durma! Bu üyelere özel değil! (Ama üye olursan profil foton falan çıkar bak ;) bizce ol :) ) Üye Ol

Daha fazla edebi yazı okumak için buraya tıklayabilirsin.
Yetmez! Ben bu güzel sitede yazar olmak istiyorum dersen başvuru e-postamız


Dipnot:
Kullandığımız fotoğraf Elif Harbi tarafından sağlandı. 
Bu içeriği bize telifsiz sunduğu için şükranlarımızı sunmak isteriz.

Ben size telifsiz(kaynakça belirtilerek) fotoğraf sağlamak istiyorum diyorsan e-postamız 

The post Dünyada Her Şey Zıddı İle Var Olur (Karşıtlar Birbirini Mi Yaratıyor?) appeared first on Kültür Sakarya.

2021 yılı biterken, yeni yılda gerçekleştirmek ümidiyle kendimize hedefler koyduk. Bu hedefler temelde bizlerin değişimi ve gelişimi üzerine belirlenmiş hedefler. Peki neden değişiriz, neden buna ihtiyaç duyarız ?

“Değişmeyen tek şey, değişimin kendisidir.” der Herakleitos. Evrende var olan her şey, her durum, olay ve kişi değişir ve yeni formuyla devam eder oluşuna. Sosyal bir varlık olan insan, bu değişimlere büyük ölçüde sosyal olması dolayısıyla ayak uydurabilir. Fakat insanın kontrol etme güdüsü ve bilinmezlik; insanı değişimden ürkütür ve uzaklaştırır. Diğer yandan; değişmeyen, değişime ayak uyduramayan yok olmaya mahkum olur.

Telefonu icat eden A. Graham Bell’den bu yana telefon, onlarca değişim ve dönüşüm süreci geçirdi. Maddesel dünya da değişim sonucunda; yeniliği, gelişimi, moderniteyi getirmiş görünüyor. Bunu zihinsel dünyalarımıza uyarlarsak; düşüncelerimiz, fikirlerimiz, bir konudaki yargılarımız, hedeflerimiz, hayallerimiz neden değişmesin ve neden ilk formunda kalsın? Teknolojik gelişmelerle birlikte gelişen ve yeni bir hal alan bu çağda, yine ona paralel gelişen insanlar ve toplumlar hüküm sürebilir.

‘Fikrimi değiştirdim.’ , ‘Vazgeçtim.’ diyebilmek kimilerimize zor geldiği için daha önce vermiş olduğumuz sözü yerine getirmeye çalışırız, bu genellikle yıpratır. Öte taraftan; bunları diyebilenler, toplumdaki yaygın güveni sabote etmiş mi sayılırlar? Sözleşme yapma fikri böyle çıkmış olabilir mi ? 🙂

Sonuç olarak, değişim hiç bitmeyen bir süreç. Buna yok olmamak için ihtiyaç duyarız. Ki çoğu zaman biz farkında olalım ya da olmayalım dış faktörler tarafından iyi – kötü bir değişime uğratılırız. Yani değişim kötü değildir. Değişim hayatın gerçeğidir ve yapmamız gereken sadece ileri gitmektir. İleri, daima ileri!

Yazar : Meryem Tetik (Tüm Hakları Saklıdır. All rights reserved. Kültür Sakarya 2022 ©)

İleri, daima ileri deneme yazısını beğendiysen ve diğer gönderilere göre sitede daha çok gösterilmesini istersen yukarı ok tuşuna basabilirsin. Eğer favorilerine kaydetmek istersen kalp tuşuna basabilirsin (Site üyeleri için) Ben bunu kaydederim bu ne güzel yazı dersen de kitap ayracı gibi olan butona basıver :)

Yorum yazarak sevgimi belli etmek istiyorum mu diyorsun? E o zaman durma! Bu üyelere özel değil! (Ama üye olursan profil foton falan çıkar bak ;) bizce ol :) ) Üye Ol

Daha fazla edebi yazı okumak için buraya tıklayabilirsin.
Yetmez! Ben bu güzel sitede yazar olmak istiyorum dersen başvuru e-postamız


Dipnot:
Kullandığımız fotoğraf Ahmet Battal Yılmaz tarafından sağlandı. 
Bu içeriği bize telifsiz sunduğu için şükranlarımızı sunmak isteriz.

Ben size telifsiz(kaynakça belirtilerek) fotoğraf sağlamak istiyorum diyorsan e-postamız 

The post İleri, Daima İLERİ! (Değişmekten Korkma!) appeared first on Kültür Sakarya.

Bitmiyor. Ne günler, ne aylar, ne de yıllar… Sanki bir sonsuzluğun içerisinde gibi, başı sonu belirsiz bir döngü adeta. Yeni bir yıllık döngüye yaklaşmışken aklıma Orhan Veli’nin ‘Pireli Şiir’indeki o iki satır geliyor.

” Bu ne acayip bilmece!
Ne gündüz biter, ne gece.”

• Orhan Veli Kanık

Acayip bir bilmece bu, bu, yaşamın bilmecesi!

‘Biliyorum, kolay değil yaşamak.’ der başka bir şiirinde. İnişleriyle, çıkışlarıyla, iyi – kötü bütün anları yaşıyoruz ama kolay değil. Peki kolaylaştırmak mümkün mü? Mutlak iyi, tamamıyla standart ölçülerde bir yaşam insanın vahşi benliğini tatmin edebilir miydi? Maverdi, insan doğasında kazanma arzusunun var olduğunu söyler. Bu arzu, insanı, standart bir düzen içerisinde belki bir noktaya kadar tatmin edebilir fakat sonrasında artık kazanılabilir hiçbir şey kalmayacaktır. Dolayısıyla bulunduğu düzene sıkışmış ve yaşamdan sıkılmış, yaşama şevkini yitirmiş bir insana dönüşür burada.

Diğer yandan insanın kazanma arzusu ömrü hiç hesaba katmaz. Yarının garantisi yokken yıllar sonrasını düşler, hedefler koyar. Fakat eğer bu arzu olmasaydı insanlar ‘zaten öleceğiz’ umutsuzluğu içerisinde ilerlemez, dünyada toplumlar gelişemezdi. Milyarlarca yıl geçse dahi insan, ilkel formda kalırdı.

‘Yaşamı kolaylaştırmak mümkün mü?’ sorusuna dönecek olursak; yaşamı kolaylaştırmak mümkün olsa dahi insan doğası buna elverişli değildir. İnsan; zoru sever, zoru başardıkça ilerler, var olur, var olduğunu düşünür.

Yazar : Meryem Tetik (Tüm Hakları Saklıdır. All rights reserved. Kültür Sakarya 2021 ©)

Yaşamın bilmecesi deneme yazısını beğendiysen ve diğer gönderilere göre yükselmesini istersen yukarı ok tuşuna ve favorilerine kaydetmek istersen kalp tuşuna basabilirsin (Site üyeleri için) ben bunu kaydederim bu ne güzel yazı dersen de kitap ayracı gibi olan butona basıver :)

Yorum yazarak sevgimi belli etmek istiyorum mu diyorsun? E o zaman durma! Bu üyelere özel değil! (Ama üye olursan profil foton falan çıkar bak ;) bizce ol :) ) Üye Ol

Daha fazla edebi yazı okumak için buraya tıklayabilirsin.
Yetmez! Ben bu güzel sitede yazar olmak istiyorum dersen başvuru e-postamız


Dipnot:
Kullandığımız fotoğraf Emir Tetik tarafından sağlandı. 
Bu içeriği bize telifsiz sunduğu için şükranlarımızı sunmak isteriz.

Ben size telifsiz(kaynakça belirtilerek) fotoğraf sağlamak istiyorum diyorsan e-postamız 

The post Yaşamın Bilmecesi (Yaşamı Kolaylaştırmak Mümkün Mü?) appeared first on Kültür Sakarya.