Ormanın derinliklerinde bütün ihtişamıyla sessiz sedasız oturmuş Aslan, çok üzgün görünüyordu. Bütün hayvanlar onun bu halini şaşkınlıkla izliyor fakat ellerinden bir şey gelmiyordu. Hepsi aslanın derdinin ne olduğunu merak ediyordu. Sahi, bu koskoca ormanın kralının ne gibi bir derdi olabilirdi? 

Yalnızlık…

Yüzlerce hayvanın lideri olan Aslan’ın derdi yalnızlıktı. Kalabalığın içinde kendini bir başına hissediyordu. Ormanın kralı olmak onun için hiçbir şey ifade etmiyordu. İçinde kocaman bir boşluk vardı ve bu boşluğu bir türlü dolduramıyordu. Gecesi gündüzüne karışıyor, uyumuyor, yemiyor sadece düşünüyordu. Bu yalnızlık denen şey onu yavaş yavaş sömürüyor, öldürüyordu adeta.

Günün birinde ormana turuncu tüyleri olan küçücük bir kedi geldi. Belli ki kaybolmuş bir ev kedisiydi. Titrek ve küçük adımlarla aslanın yanına doğru ilerledi. Aslan onu fark etmemişti bile. Kedicik, Aslan’ın yanına fazla yaklaşmadı.Uzun uzun inceledi Aslan’ı. Ne kadar da benziyoruz diye düşündü. Ama Aslan büyük ve tehlikeliydi. Bunu bile bile ona daha da yaklaşmak istedi. İçinde Aslan’a karşı yoğun bir şeyler hissetti, korku muydu bu? Bilemiyordu. Hızlı hızlı nefes alıyordu, sıcaklık bastığını hissetmişti. Evet korkmuştu, bu duygunun başka ne olabileceğini bilemiyordu. Aslan’ın hareketlendiğini görünce kaçtı ve saklandı. Aslan, kedinin kaçtığı yöne doğru baktı. Neydi o? Görmemişti. Ama daha önce duyumsamadığı bir koku aldı. Ne olduğunu bilemedi, aslında uğraşmakta istemedi ve sakince yerine oturdu.

Geceler oldu, sabahlar oldu, Aslan yattığı yerden ağaçların arkasında yatan kediyi gördü. Onu korkutmamak için sessiz adımlarla kediye yaklaştı. Turuncu tüylerini gördü. Önce onu küçük bir aslan sandı, ne kadar da benziyoruz diye düşündü. Kedi olduğunu anlayınca içindeki açlık duygusunu hissetti. Sonra bir şeyler oldu, kedicik ona döndü ve göz göze geldiler. O sessizlikte birbirlerinin nefes alış seslerini duyuyorlardı. Evet! Aslan’ın baskın sesi, kediciğin sesini bastırıyordu. Aslan kediciğe doğru gitmek istedi ama korkup kaçar diye tedirgin oldu. O an anladılar, onlar birbirine aşık olmuştu. Aslan ve Kedi birbirine sarılmak istedi. Kedicik aslana öyle bir baktı ki, seni seviyorum dedi adeta. Aslan korktu, kediyi incitebileceğini düşündü. Adım atamadı. “Ya ona zarar verirsem, o zaman ne yaparım?” diye düşündü. Ama kedicik korkmadı, Aslan’a doğru ilerledi. İlerledi, ilerledi… Artık burun burunaydılar. Ve ne oldu biliyor musunuz, Aslan kaçtı.Evet, kedi değil Aslan kaçtı. Sevgisini yaşamak yerine korkup kaçtı. Kedicik arkasından bakakaldı. Sevgisizliği hissetti. Yanlış mı anlamıştı, Aslan niye kaçmıştı? Kedicik şaşkınlıkla yere yattı. Sevilmediğini hissetti, sevgisizlik neden bu kadar canını yakmıştı? Çünkü sevgisizlik, kanaması durmayan tek yaradır. Kedicikte bu yarayla başa çıkamadı ve oracıkta can verdi.

Hikayenin sonunda Aslan’a ne oldu bilemiyoruz. Ama umuyoruz ki aşkın korkakların işi olmadığını öğrenmiştir ve başka diyarlarda cesurca aşkını yaşıyordur.

• Yazar : Buse Manolya Akgün (Tüm Hakları Saklıdır. All rights reserved. Kültür Sakarya 2022©)
• Aslan ve Kedi isimli Buse Manolya Akgün hikayesini beğendiysen ve diğer içeriklerimize göre sitede daha çok gösterilmesini istersen başlığın altındaki yukarı ok tuşuna basabilirsin.*
• Eğer favorilerine kaydetmek istersen kalp tuşuna basabilirsin*
• Daha sonra bakmak için kitap ayracı butonuna basıp içeriği kaydedebilirsin. *
• *Site üyeleri için

Eğlenceli ve kültür dolu dünyamıza katılmak için Kültür Sakarya'ya Üye Ol
Daha fazla edebi içerik için Sanat ve Edebiyat
Diğer içerikler için Ana Sayfamız.
Yetmez! Ben bu güzel sitede içerik üretmek istiyorum dersen Başvuru Formumuz

The post Aslan ve Kedi appeared first on Kültür Sakarya.

• Aşiyan isimli Betül Yılmaz şiirini beğendiysen ve diğer içeriklerimize göre sitede daha çok gösterilmesini istersen başlığın altındaki yukarı ok tuşuna basabilirsin.*
• Eğer favorilerine kaydetmek istersen kalp tuşuna basabilirsin*
• Daha sonra bakmak için kitap ayracı butonuna basıp içeriği kaydedebilirsin. *
• *Site üyeleri için

Eğlenceli ve kültür dolu dünyamıza katılmak için Kültür Sakarya'ya Üye Ol
Daha fazla edebi içerik için Sanat ve Edebiyat
Diğer içerikler için Ana Sayfamız.
Yetmez! Ben bu güzel sitede içerik üretmek istiyorum dersen Başvuru Formumuz

The post Aşiyan appeared first on Kültür Sakarya.

Kör kaldırımlar, ürpertici bakışlar…

Ben miydim bu bakışların sahibi yoksa

Bakışlarda ki gizli kaldırımlar

Kimdi bu yabancı duygu nereden gelipte sarmıştı tüm benliğimi?

Nereden gelipte bozmuştu dengemi?

Kime borçluydum bu saye düşmüş halimi?

Kime borçluydum bu çıkmaz düşüncelerimi?

Ben miydim bu duyguların esiri

Ben miydim bu mağmum sabahların sahibi

Durduramıyorum içimde ki elzem hisleri

Durduramıyorum hayata karışmak isteyen hâlimi

Yazar : Betül Yılmaz (Tüm Hakları Saklıdır. All rights reserved. Kültür Sakarya 2022 ©)

• Mağmum Hal isimli Betül Yılmaz şiirini beğendiysen ve diğer içeriklerimize göre sitede daha çok gösterilmesini istersen başlığın altındaki yukarı ok tuşuna basabilirsin.*
• Eğer favorilerine kaydetmek istersen kalp tuşuna basabilirsin*
• Daha sonra bakmak için kitap ayracı butonuna basıp içeriği kaydedebilirsin. *
• *Site üyeleri için

Eğlenceli ve kültür dolu dünyamıza katılmak için Kültür Sakarya'ya Üye Ol
Daha fazla edebi içerik için Sanat ve Edebiyat
Diğer içerikler için Ana Sayfamız.
Yetmez! Ben bu güzel sitede içerik üretmek istiyorum dersen Başvuru Formumuz

The post Mağmum Hal appeared first on Kültür Sakarya.

Özet 

Lise son sınıfta babasını kaybeden Ahmet Cemil, evin ve ailesinin geçimini sağlamak için liseyi bitirdikten sonra çalışmaya başlar. Aslında ona kalsa bütün gününü edebiyat dünyasına bir yenilik getireceğini düşündüğü şiiri ile geçirmek ister. İçinde bulunduğu kötü durum yüzünden bu hayallerini erteler ve polisiye romanları çevirerek para kazanmaya çalışır. Ama o dönem, sayıları fazla olmayan kitapçılar Ahmet Cemil’in yaptığı çevirileri neredeyse yok denecek paraya satın alırlar. Ahmet Cemil zor şartlar altında çalışmak istemez ve kendine bir çıkış kapısı bulur. ‘Mirat-ı Şuun’ adlı gazetede yazar olarak hikayeler çevirecektir. Hayatı düzene girmeye başlayınca, ünlü bir yazar olma hayalleri için yeniden çalışmaya başlamak ister. Ahmet Cemil yazacağı eser hakkında çok büyük hayaller kurarak hayatını sürdürür.

Çalıştığı gazetede onun gibi yazar olan Raci ile fazla geçinemez. Raci, Ahmet Cemil’in düşüncelerinin aksini savunan biridir. Ahmet Cemil’in liseden arkadaşı Hüseyin Nazmi, onun gibi edebiyata aşıktır ve Ahmet Cemil’in aksine varlıklı bir ailesi olması edebiyat ve sanat ile rahatça ilgilenebilmesine olanak sağlar. Ahmet Cemil, Hüseyin Nazmi’nin kardeşi Lamia’ya aşıktır. Fakat aşkını bir türlü itiraf edemez. Bunun en büyük sorunu, aralarındaki maddi durumdur. Varlıklı bir kız ancak varlıklı birine eş olabilir. Ahmet Cemil’in ün ve şöhret sahibi olmak istemesinin en büyük sebebi de, Lamia’ya layık bir hayat kurmaktır. Eğer başarabilirse onunla evleneceğine inanır.

Ahmet Cemil’in çalıştığı gazetenin sahibinin oğlu Vehbi Bey, Ahmet Cemil’in kız kardeşi İkbal ile evlenir. Maddi birikimi olmadığı için çeyiz ve düğün masraflarının tamamını erkek tarafı karşılar. Vehbi Bey, eve iç güveysi geldiği için Ahmet Cemil kendini huzursuz hisseder ve eve uğramamak için önce ilk bir hafta arkadaşı Hüseyin Nazmi Bey’in köşkünde kalır . Daha sonra ise kendine fazladan özel dersler alır. Başlarda her şey güzel gidiyormuş gibi görünse de Vehbi bey kötü alışkanlıklarına geri döner. Evin hizmetçisi Seher hanımı taciz eden, karısını tartaklayan kötü bir insan olmuştur. Vehbi Bey yine sinirlendiği bir zaman, İkbal’in hamile olduğunu bile bile karnına tekme atar. İkbal, bu tekme yüzünden çocuğunu düşürür. Kanaması durmayan İkbal ne yazık ki hayatını kaybeder.

Bu olaylar yaşandıktan sonra Ahmet Cemil, arkadaşı Hüseyin Nazmi’den yeni haberler alır. Hüseyin Nazmi Bey’in Avrupa’ya tayini çıkmıştır. Bu durum arkadaşını sevindirdiği için Ahmet Cemil’i de mutlu eder. Hüseyin Nazmi Bey, Lamia’nın da bir subay ile evlendirileceğini söyler. Ahmet Cemil’in dünyası başına yıkılır. Lamia’nın isteği dışında evlendirileceği kanaatine varır önce. Bu yüzden aşkını itiraf etmeyi düşünür fakat maddi durumundan dolayı bu fikirden de sevdasından da vazgeçer.

Ahmet Cemil, çok sevdiği kız kardeşinin ölümü üzerine aşık olduğu kadını da kaybedince kendini yenilmiş hisseder. Artık yaşamak için hiçbir sebebi kalmaz. Elinde kalan tek şey eseridir. Bu eseri de ailesi ve İkbal için bitirmek isteyen Ahmet Cemil hiç düşünmeden eserin müsveddelerini ocağa atar ve yanışını seyreder. Ahmet Cemil için İstanbul’un bir anlamı kalmaz. Tayinini ister. Annesini yanına alıp bir gemiye atlayarak İstanbul’a veda eder. Ahmet Cemil, geminin yola devam ettiği bir gece intihar etmek için geminin kenarına yaklaşır. İntihar edeceği sırada annesinin sesini duyar. Bu ses onu düşüncelerinden uzaklaştırır ve intihar etmekten vazgeçer. Ahmet Cemil, annesi ile birlikte yeni hayatlarına devam ederler.

Benim yorumuma gelecek olursak;

Bu eser, Fransız yazar Stendhal’ın ‘Kızıl ve Kara’ adlı eserinden esinlenmiştir. Halit Ziya’nın usta işi romanıdır. Baştan sona kurgulanmış ilk romanımızdır.

Romanda mavi; göğün, umudun simgesidir. Siyah ise toprak, ölüm ve umutsuzluğun simgesidir. Mai ve Siyah, bir hayal kırıklığının romanıdır. Mavi başlayan hayaller sona doğru siyaha dönmüştür.

Yazar, Ahmet Cemil ile bütün Servet-i Fünuncuların düşüncesini dile getirmek istemiştir. Yani Servet-i Fünun yazarının temsilidir Ahmet Cemil karakteri.

Halit Ziya’nın çok ağır ve ağdalı bir dili var bunu kendisi de kabul ediyor. Eserine de bunu yansıtmış. Fakat 1938 yılında bizzat kendisi bu eseri sadeleştirmiştir.

Eseri okumaya başladığımda daha basit bir roman bekliyordum fakat her sayfasında hayran kaldım. Kitabın psikolojik tahlil yönü bakımından pek bir beklentim yoktu fakat karakterlerin ruhsal durumları çok iyi yansıtılmıştı. Karakterlerin çoğu beni çok etkilemişti özellikle İkbal… Masum bir çocukken evlenerek gerçek hayata atıldı ve yanlış evlilik sonucu hem çocuğunu kaybetti hem de yaşamından oldu. İkbal’in olduğu her bölümde gözlerim sulu suluydu. Fakat bana en çok dokunan karakter Ahmet Cemil oldu. Etrafındaki bunca olumsuzluğa rağmen tutunduğu mavileri siyah bir geceye teslim eden Ahmet Cemil…

Kitabı özetleyen alıntı ile yazımı bitirmek istiyorum.

“Ah! Biçare hırpalanmış, ezilmiş hayat… Mai bir gece ile siyah bir gece arasında geçen şu nasipsiz, bahtsız ömür! Bir bârân-ı elmas altında inkişaf ederek şimdi bir baran-ı dürr-i siyahın altında gömülen o emel çiçekleri!…” 

Yazar : Buse Manolya Akgün (Tüm Hakları Saklıdır. All rights reserved. Kültür Sakarya 2022 ©

•  Mai ve Siyah isimli Buse Manolya Akgün kitap eleştirisini beğendiysen ve diğer içeriklerimize göre sitede daha çok gösterilmesini istersen başlığın altındaki yukarı ok tuşuna basabilirsin.*
• Eğer favorilerine kaydetmek istersen kalp tuşuna basabilirsin*
• Daha sonra bakmak için kitap ayracı butonuna basıp içeriği kaydedebilirsin. *
• *Site üyeleri için

Eğlenceli ve kültür dolu dünyamıza katılmak için Kültür Sakarya'ya Üye Ol
Daha fazla edebi içerik için Sanat ve Edebiyat
Diğer içerikler için Ana Sayfamız.
Yetmez! Ben bu güzel sitede içerik üretmek istiyorum dersen Başvuru Formumuz

The post Mai ve Siyah appeared first on Kültür Sakarya.

Gök, sarılı turunculu bir cümbüşle ufka kadar indirmişti güneşini. Baharın o taze günlerinde uyumak istemez kimse, güneş de uyumamak için diretiyor gibiydi. Gündüz açtığı yaraya sarılmış, kapatmamaya kararlıydı. Yeşil yeşil kümelenmiş ağaçlara bir hışımla çarpıp duruyordu ama nafile batmaya mahkumdu.

Sarı ışıldakla aydınlatılmış yollar kimsesizdi. Toprak sanki yıllardır yürünmemiş gibi şimdi adımlarını yavaş yavaş değiştiren dingin bir edayla etrafını seyreden saman sarısı saçlarını ensesinde toplamış olan kadına hayretle bakıyordu. 

Sağ eliyle yol boyunca topladığı çiçekleri ve hasır şapkasını, diğer eliyle de rüzgarın her dokunuşunda uçuşturduğu uzunca elbisesinin eteklerini tutuyordu. Boyuna yakın yabani otların arasından geçip usulca akan nehrin kenarına ulaştı. Tepeden gelen ay ışığı ile adeta devrilmiş gümüş bir sütunu andırıyordu nehir. Derin bir nefes alıp ayaklarına baktı sonra duraklayıp sanki yapılacak bir şeyi hatırlamışçasına ayaklarına uzanıp ayakkabılarını çıkardı. Kenara koydu. Bir süre nehri izledi. Mavi gözleri devrilmiş gümüş sütunun yansımasıyla grileşmişti. Bu grilik ruhuna sirayet etmişçesine derin bir boşluk hissettirdi. Öncesiz ve sonrasız hatta şimdisiz gibi… Bu zamana, mekana, kendi bedenine ait değilmiş gibi…

Gözleri doldu. Yaşları akıtmamak için kırpmadı, açık tutmaya direndi gözlerini. Akıtsa sanki içindeki huzursuzluğun, mutsuzluğun o yaşlarla birlikte akıp gideceğinden korkuyordu. Ruhunu adeta mutsuzluğun içinde ve mutsuzlukla birlikte var ediyordu. 

Derin bir nefes alıp çehresini göğe yöneltti ve bıraktı nefesini. Onlarca yıldız asılı duruyordu gökte. Gözünün iliştiklerine birkaç saniye bakıp tek tek gülümsedi selamlarcasına, veda edercesine. Sonra bakışları yıldızları bırakıp elindeki çiçeklere ve şapkasına yöneldi. Şapkayı nehre doğru fırlattı. Bir nilüferin süzülüşü gibi şimdi şapka nehrin sularında akıntıya karşı ve akıntıyla birlikte yol alıyordu. Çiçeklere gelince, her birinin ruhu çoktan çekilmişti göğe. Yine de ufak olsa da can kırıntısı bulmak adına bakındı biraz fakat canlı da olsa artık pek bir önemi olmadığını hatırlayıp özenle saçlarına takmaya başladı. İşi bitince sağ ayağını usulca suya soktu. Sonra diğerini. Nehrin suları boynuna ulaşıncaya değin yürüdü. Artık gözlerine ulaştığında zaten dolu olan gözlerinden akan yaşlar nehrin sularına katıldı.

Bir Şiir: 26 Eylül 1945

Bir Şarkı: Braga – Angel’s Serenade

• Devrilmiş Gümüş Sütun isimli Meryem Tetik hikayesini beğendiysen ve diğer içeriklerimize göre sitede daha çok gösterilmesini istersen başlığın altındaki yukarı ok tuşuna basabilirsin.*
• Eğer favorilerine kaydetmek istersen kalp tuşuna basabilirsin*
• Daha sonra bakmak için kitap ayracı butonuna basıp içeriği kaydedebilirsin. *
• *Site üyeleri için

Eğlenceli ve kültür dolu dünyamıza katılmak için Kültür Sakarya'ya Üye Ol
Daha fazla edebi içerik için Sanat ve Edebiyat
Diğer içerikler için Ana Sayfamız.
Yetmez! Ben bu güzel sitede içerik üretmek istiyorum dersen Başvuru Formumuz

The post Devrilmiş Gümüş Sütun appeared first on Kültür Sakarya.

Perdeli Tabut (Hikaye)

Tavana yakın, küçük, perdesiz, kirli pencereden taşan güneş huzmeleri tüm koğuşu aydınlatıyordu. Bütün gece sayıklayıp duran Etem bu ışık demetiyle uykusundan uyandı. Ranzanın üst katında, haftalardır yıkamadığı rengi solmuş yorganın altında gözlerini pencereden ayırmadan uzanıyordu. “Perdesiz, demir kafesli bir pencere.” diye mırıldandı. Perdesiz bir yerde ancak misafir olunabilirdi. Oysa o, yıllardır burada ve bir o kadar yıl daha burada olacaktı. 

Mırıldanışı duymuş olacak ki Sebahattin alt kattan yukarı doğru uzandı. Sonra ayağa kalkıp coşkulu bir edayla gece rüyasında gördüklerini anlatmaya başladı. Sebahattin konuşurken Etem’in aklına kendi rüyası geldi: Gök yarılmışçasına akan yağmurlu bir akşam, her yağmur damlasının gökten kopuşunda biraz daha büyüyen demir kafesin sütunları ve her yağmur damlasının yere dokunuşunda küçülen koğuş duvarları… Hayır, hayır bir tabuttu bu. Bir tabut, tavanında perdesi olan küçük pencereli bir tabut, perdeli tabut.

* * *

Karadeniz’in yağmurlu Kasım ayının 17’sinde gelmişti Sinop’a. Baba ocağından ne kadar da uzaktı. Öyle ya, Sinop’a ilk gelişiydi o gün, bir daha da geri dönemedi zaten. Bunları düşüne düşüne avluda volta atanları izledi oturduğu yerden. Bir an alnında bir ıslaklık hissetti, elini götürüp ne olduğunu anlayana değin içeri koşuşturmaya başlayanların sesiyle önce avluya açılan kapıya yöneldi bakışları sonra göğe.

Az önce oturduğu yerden iki adım öne geldi. Yüzünün kırışık çizgilerine yağmur suyu doluyor sonra usulca çenesine oradan gömleğine akıyordu. Burada her gün yağardı ama bu defa farklı yağıyor gibi hissetti. Derin bir ızdırap duydu. Avluda yalnız o kalmıştı, bir gardiyan sesini duyuramadığı Etem’e doğru hızlı adımlarla gelip küfür savurdu. Kulağında patlayan tokatla sadece bir kısmını duyabildi.

Yağmur hızlı başlayıp hızlı bitmişti. Sabahki huzmeler şimdi yeniden dolduruyordu koğuşu. Pencereye yakın bir yere oturdu. Onca zamandır baktığı şeyi henüz görebiliyordu. Bir mahkum için pencere, dünyaya açılan yegane kapıdır. Fakat mahkum olmak yalnızca hüküm giymek, yıllarını kirli bir koğuşta geçirmek değildi. Özgür olduğunu zanneden bir insan da mahkum olabilir ve hatta gerçekte en mahkum insan, dışarıda olmayı özgür olmak sanan insandı. Beyninin kıvrımları üzerindekileri eyleme dökemedikten, dile vuramadıktan sonra ha dört duvar ha kır, bahçe… ‘Bu zırdeli düşün içinde’ mekanın ne anlamı var.

* * * 

Buraya geldiğinden beri düşünmeyi bırakmıştı adeta, insan ve hayvan ayrımının o kalın çizgisi düşünmeyi. Her gün yeknesak bir işleyişle geçerken bu işleyiş bugün bozuldu. ‘Düş’ün kapıları açıldı, buraya gelme sebebinin kapılarını artık tutamayacaktı. “İnsan, düşünebildiği kadar insandır.” dedi kendi kendisine. Göğüsü sıkıştı, nefesi kesik kesik çıkıyordu, eliyle iman tahtasının üzerine sert bir yumruk attı. Başına üşüşenler, yerde yatan belli belirsiz nefes alan Etem’i apar topar revire götürdü.

Cezaevi doktorunun hastaneye sevk etmesiyle detaylı bir sürü tahlil alındı, kanser teşhisi koyuldu ve üç hafta sonra koğuşuna döndü. Daha önce pencereyi görebilmek için oturduğu yerde bu defa koğuştakilere malûmat veriyordu. Merakı giderilen kalabalık dağılınca pencereye ilişti gözü. Pencerenin perdesizliği, dışındaki demir kafesler, küçük kirli pencere…

Karanlık çöküp mahkumlar uykuya dalınca pencereden bu defa ay ışığı doldurdu koğuşu. Çok uzaklardan, binlerce metre öteden bir yıldızı fark etti. Ruhunda mı bedeninde mi hissettiğini bilemediği derin bir acı duydu. Uzun uzun baktı ona, yıllardır özlemini çektiği şeyi bulmuş gibiydi. 

* * *

Henüz yirmi ikisindeyken, yıllar önce görüp sevdiği, kendisiyle aynı yaşta olan Yıldız’la evlenmişti. Geleneklerine göre bir düğün yapılmış sonra şehire yerleşmişlerdi. Yıldız pek istemiyor, “İçim sıkışıyor burada.” diyordu. Etem, alışacağını düşünüp biraz daha beklemesini söylüyordu. Birkaç sene böyle geçti derken bir gün ihtilal oldu. Gazetede yazar olan Etem haberi alır almaz gazete binasına gitti. Yıldız evde yalnız kaldı. O hengamede evine saldıranlar olmuştu. Alev alev yanan binadan bir ceset çıkarıldı. Gazete binasındakiler o gece tutuklandı. Etem ne yanan evini ne de Yıldız’ın cenazesini görebildi. 

Pencerenin diğer tarafındaki ‘yıldız’a baka baka uykuya dalmaya, düşüncelerini susturmaya çalıştı. Biraz sonra nefesi muntazam bir düzene girdi. Gün sökmeye, mahkumlar uyanmaya başladı. Artık yıldız yerinde değildi.

Bir şarkı: Zülfü Livaneli – Duvarlar

Bir şiir: Birhan Keskin – Nehir Manzarası

Yazar : Meryem Tetik (Tüm Hakları Saklıdır. All rights reserved. Kültür Sakarya 2022 ©)

Perdeli Tabut hikayesini beğendiysen ve diğer gönderilere göre sitede daha çok gösterilmesini istersen yukarı ok tuşuna basabilirsin. Eğer favorilerine kaydetmek istersen kalp tuşuna basabilirsin (Site üyeleri için) 
Ben bunu kaydederim bu ne güzel yazı dersen de kitap ayracı gibi olan butona basıver :)

Yorum yazarak sevgimi belli etmek istiyorum mu diyorsun? E o zaman durma! Bu üyelere özel değil! (Ama üye olursan profil foton falan çıkar bak ;) bizce ol :) ) Üye Ol

Daha fazla edebi yazı okumak için buraya tıklayabilirsin.
Yetmez! Ben bu güzel sitede yazar olmak istiyorum dersen Başvuru Formumuz


Dipnot:
Bu yazıdaki kullandığımız fotoğraflar Pixabay'daki telifsiz fotoğrafçılar tarafından sağlandı. 
Bu içeriği bize telifsiz sundukları için şükranlarımızı sunmak isteriz.

Ben size telifsiz(kaynakça belirtilerek) fotoğraf sağlamak istiyorum diyorsan Bize Ulaşın

The post Perdeli Tabut (Duvarlar Arasında Bir Arayış) appeared first on Kültür Sakarya.

Her oluşun bir anlamı vardır. Bu anlam, oluşa karşıt bir oluşla idrak edilebilir. “Alemde her şey zıddıyla kaimdir.” ( Dünyada her şey zıddı ile var olur. )

“Zıtlar arası ahenk, af ve günah yarışta.
Bütün zıtlar kavgada, bütün zıtlar barışta.”

• Necip Fazıl Kısakürek

Evren, zıtlıkların dengesi üzerine kurulmuştur. Bir şeyin ayırdına varabilmek için genellikle o şeyin zıttını düşünür ve o şeyi zıttıyla tanımlarız. Örneğin; kötü deyince iyi olmayan, gündüz deyince karanlık olmayan gibi tanımlar gelir aklımıza. Kısaca; hakikati, zıtlıklar netleştirir.

Uzakdoğu’da kadim bir geçmişe sahip olan Yin – Yang öğretisinde; Yin kötülüğü ( siyah ) , Yang ise iyiliği ( beyaz ) sembolize eder. Yin’in içerisinde Yang, Yang’ın içerisinde ise Yin bulunur. İki zıtlığın dengesini ve ancak birbirleriyle var olabileceğini gösteren bu sembol bütünüyle evreni – evrenin dengesini temsil eder.

Her iyi olan bir kötülük, her kötü olan bir iyilik barındırır içerisinde. Bu bana; her şer’de bir hayır, her hayırda bir şer vardır, sözünü hatırlatır her zaman. Mutlak iyi, mutlak kötü ve mutlak olabileceğini düşündüğümüz her şey aslında asla mutlak olamaz çünkü içinde zıtlıkların var olduğu ve bu zıtlıkların devinip durduğu, dönüştüğü bir evrendeyiz. Zıtlıkların uyumu aynı zamanda her varlığın eşsizliğini göstermez mi ?

Diyalektik, karşıtların birliğine dayanır ve karşıtlar yoluyla ( tez – antitez ) akıl yürüterek senteze ulaştırır. Diyalektik Materyalizm’in babası olarak anılan Herakleitos şöyle der:
“Karşıt olan şeyler bir araya gelir ve uzlaşmaz olanlardan en güzel uyum doğar. Her şey çatışma sonucundan meydana gelir.” Oluşun tek varlık sebebi karşıtıdır. Kozmos, karşıtlıkların savaşından meydana gelmiş bir uyum bir Harmonia’dır.

Son söz olarak;

İktidarı, muhalefet; muhalefeti iktidar var eder. Öyleyse birinin ötekini yok etmesi aslında kendi kendisini yok etmesi demek. Peki neden çıkarına uygun düşmeyen ve kendisini yok edebilecek bir şeyi yapsın ki ?

” Ey düşmanım, sen benim ifâdem ve hızımsın;
Gündüz geceye muhtaç, bana da sen lâzımsın. “

• Necip Fazıl Kısakürek

Yazar : Meryem Tetik (Tüm Hakları Saklıdır. All rights reserved. Kültür Sakarya 2022 ©)

İleri, daima ileri deneme yazısını beğendiysen ve diğer gönderilere göre sitede daha çok gösterilmesini istersen yukarı ok tuşuna basabilirsin. Eğer favorilerine kaydetmek istersen kalp tuşuna basabilirsin (Site üyeleri için) Ben bunu kaydederim bu ne güzel yazı dersen de kitap ayracı gibi olan butona basıver :)

Yorum yazarak sevgimi belli etmek istiyorum mu diyorsun? E o zaman durma! Bu üyelere özel değil! (Ama üye olursan profil foton falan çıkar bak ;) bizce ol :) ) Üye Ol

Daha fazla edebi yazı okumak için buraya tıklayabilirsin.
Yetmez! Ben bu güzel sitede yazar olmak istiyorum dersen başvuru e-postamız


Dipnot:
Kullandığımız fotoğraf Elif Harbi tarafından sağlandı. 
Bu içeriği bize telifsiz sunduğu için şükranlarımızı sunmak isteriz.

Ben size telifsiz(kaynakça belirtilerek) fotoğraf sağlamak istiyorum diyorsan e-postamız 

The post Dünyada Her Şey Zıddı İle Var Olur (Karşıtlar Birbirini Mi Yaratıyor?) appeared first on Kültür Sakarya.

2021 yılı biterken, yeni yılda gerçekleştirmek ümidiyle kendimize hedefler koyduk. Bu hedefler temelde bizlerin değişimi ve gelişimi üzerine belirlenmiş hedefler. Peki neden değişiriz, neden buna ihtiyaç duyarız ?

“Değişmeyen tek şey, değişimin kendisidir.” der Herakleitos. Evrende var olan her şey, her durum, olay ve kişi değişir ve yeni formuyla devam eder oluşuna. Sosyal bir varlık olan insan, bu değişimlere büyük ölçüde sosyal olması dolayısıyla ayak uydurabilir. Fakat insanın kontrol etme güdüsü ve bilinmezlik; insanı değişimden ürkütür ve uzaklaştırır. Diğer yandan; değişmeyen, değişime ayak uyduramayan yok olmaya mahkum olur.

Telefonu icat eden A. Graham Bell’den bu yana telefon, onlarca değişim ve dönüşüm süreci geçirdi. Maddesel dünya da değişim sonucunda; yeniliği, gelişimi, moderniteyi getirmiş görünüyor. Bunu zihinsel dünyalarımıza uyarlarsak; düşüncelerimiz, fikirlerimiz, bir konudaki yargılarımız, hedeflerimiz, hayallerimiz neden değişmesin ve neden ilk formunda kalsın? Teknolojik gelişmelerle birlikte gelişen ve yeni bir hal alan bu çağda, yine ona paralel gelişen insanlar ve toplumlar hüküm sürebilir.

‘Fikrimi değiştirdim.’ , ‘Vazgeçtim.’ diyebilmek kimilerimize zor geldiği için daha önce vermiş olduğumuz sözü yerine getirmeye çalışırız, bu genellikle yıpratır. Öte taraftan; bunları diyebilenler, toplumdaki yaygın güveni sabote etmiş mi sayılırlar? Sözleşme yapma fikri böyle çıkmış olabilir mi ? 🙂

Sonuç olarak, değişim hiç bitmeyen bir süreç. Buna yok olmamak için ihtiyaç duyarız. Ki çoğu zaman biz farkında olalım ya da olmayalım dış faktörler tarafından iyi – kötü bir değişime uğratılırız. Yani değişim kötü değildir. Değişim hayatın gerçeğidir ve yapmamız gereken sadece ileri gitmektir. İleri, daima ileri!

Yazar : Meryem Tetik (Tüm Hakları Saklıdır. All rights reserved. Kültür Sakarya 2022 ©)

İleri, daima ileri deneme yazısını beğendiysen ve diğer gönderilere göre sitede daha çok gösterilmesini istersen yukarı ok tuşuna basabilirsin. Eğer favorilerine kaydetmek istersen kalp tuşuna basabilirsin (Site üyeleri için) Ben bunu kaydederim bu ne güzel yazı dersen de kitap ayracı gibi olan butona basıver :)

Yorum yazarak sevgimi belli etmek istiyorum mu diyorsun? E o zaman durma! Bu üyelere özel değil! (Ama üye olursan profil foton falan çıkar bak ;) bizce ol :) ) Üye Ol

Daha fazla edebi yazı okumak için buraya tıklayabilirsin.
Yetmez! Ben bu güzel sitede yazar olmak istiyorum dersen başvuru e-postamız


Dipnot:
Kullandığımız fotoğraf Ahmet Battal Yılmaz tarafından sağlandı. 
Bu içeriği bize telifsiz sunduğu için şükranlarımızı sunmak isteriz.

Ben size telifsiz(kaynakça belirtilerek) fotoğraf sağlamak istiyorum diyorsan e-postamız 

The post İleri, Daima İLERİ! (Değişmekten Korkma!) appeared first on Kültür Sakarya.