Aslan ve Kedi

Aslan ve Kedi

Ormanın derinliklerinde bütün ihtişamıyla sessiz sedasız oturmuş Aslan, çok üzgün görünüyordu. Bütün hayvanlar onun bu halini şaşkınlıkla izliyor fakat ellerinden bir şey gelmiyordu. Hepsi aslanın derdinin ne olduğunu merak ediyordu. Sahi, bu koskoca ormanın kralının ne gibi bir derdi olabilirdi? 

Yalnızlık…

Yüzlerce hayvanın lideri olan Aslan’ın derdi yalnızlıktı. Kalabalığın içinde kendini bir başına hissediyordu. Ormanın kralı olmak onun için hiçbir şey ifade etmiyordu. İçinde kocaman bir boşluk vardı ve bu boşluğu bir türlü dolduramıyordu. Gecesi gündüzüne karışıyor, uyumuyor, yemiyor sadece düşünüyordu. Bu yalnızlık denen şey onu yavaş yavaş sömürüyor, öldürüyordu adeta.

Günün birinde ormana turuncu tüyleri olan küçücük bir kedi geldi. Belli ki kaybolmuş bir ev kedisiydi. Titrek ve küçük adımlarla aslanın yanına doğru ilerledi. Aslan onu fark etmemişti bile. Kedicik, Aslan’ın yanına fazla yaklaşmadı.Uzun uzun inceledi Aslan’ı. Ne kadar da benziyoruz diye düşündü. Ama Aslan büyük ve tehlikeliydi. Bunu bile bile ona daha da yaklaşmak istedi. İçinde Aslan’a karşı yoğun bir şeyler hissetti, korku muydu bu? Bilemiyordu. Hızlı hızlı nefes alıyordu, sıcaklık bastığını hissetmişti. Evet korkmuştu, bu duygunun başka ne olabileceğini bilemiyordu. Aslan’ın hareketlendiğini görünce kaçtı ve saklandı. Aslan, kedinin kaçtığı yöne doğru baktı. Neydi o? Görmemişti. Ama daha önce duyumsamadığı bir koku aldı. Ne olduğunu bilemedi, aslında uğraşmakta istemedi ve sakince yerine oturdu.

Geceler oldu, sabahlar oldu, Aslan yattığı yerden ağaçların arkasında yatan kediyi gördü. Onu korkutmamak için sessiz adımlarla kediye yaklaştı. Turuncu tüylerini gördü. Önce onu küçük bir aslan sandı, ne kadar da benziyoruz diye düşündü. Kedi olduğunu anlayınca içindeki açlık duygusunu hissetti. Sonra bir şeyler oldu, kedicik ona döndü ve göz göze geldiler. O sessizlikte birbirlerinin nefes alış seslerini duyuyorlardı. Evet! Aslan’ın baskın sesi, kediciğin sesini bastırıyordu. Aslan kediciğe doğru gitmek istedi ama korkup kaçar diye tedirgin oldu. O an anladılar, onlar birbirine aşık olmuştu. Aslan ve Kedi birbirine sarılmak istedi. Kedicik aslana öyle bir baktı ki, seni seviyorum dedi adeta. Aslan korktu, kediyi incitebileceğini düşündü. Adım atamadı. “Ya ona zarar verirsem, o zaman ne yaparım?” diye düşündü. Ama kedicik korkmadı, Aslan’a doğru ilerledi. İlerledi, ilerledi… Artık burun burunaydılar. Ve ne oldu biliyor musunuz, Aslan kaçtı.Evet, kedi değil Aslan kaçtı. Sevgisini yaşamak yerine korkup kaçtı. Kedicik arkasından bakakaldı. Sevgisizliği hissetti. Yanlış mı anlamıştı, Aslan niye kaçmıştı? Kedicik şaşkınlıkla yere yattı. Sevilmediğini hissetti, sevgisizlik neden bu kadar canını yakmıştı? Çünkü sevgisizlik, kanaması durmayan tek yaradır. Kedicikte bu yarayla başa çıkamadı ve oracıkta can verdi.

Hikayenin sonunda Aslan’a ne oldu bilemiyoruz. Ama umuyoruz ki aşkın korkakların işi olmadığını öğrenmiştir ve başka diyarlarda cesurca aşkını yaşıyordur.

• Yazar : Buse Manolya Akgün (Tüm Hakları Saklıdır. All rights reserved. Kültür Sakarya 2022©)
• Aslan ve Kedi isimli Buse Manolya Akgün hikayesini beğendiysen ve diğer içeriklerimize göre sitede daha çok gösterilmesini istersen başlığın altındaki yukarı ok tuşuna basabilirsin.*
• Eğer favorilerine kaydetmek istersen kalp tuşuna basabilirsin*
• Daha sonra bakmak için kitap ayracı butonuna basıp içeriği kaydedebilirsin. *
• *Site üyeleri için

Eğlenceli ve kültür dolu dünyamıza katılmak için Kültür Sakarya'ya Üye Ol
Daha fazla edebi içerik için Sanat ve Edebiyat
Diğer içerikler için Ana Sayfamız.
Yetmez! Ben bu güzel sitede içerik üretmek istiyorum dersen Başvuru Formumuz