Sakarya Adapazarı Belediyesi 2022 Kasım Kültür Sanat Takvimi Açıklandı! Bu kasım ayında birbirinden güzel film, tiyatro, konser ve konferanslar sizlerle olacak.

Sakarya’daki her organizasyon ve etkinliğin şartları farklı olduğu ve takip etmek zor olduğu için bizler de bir etkinlik takvimi oluşturduk. Böylelikle tek tek “Bugün ne vardı?” ve “Katılım şartları nelerdi?” sorusundan sizi kurtarmak istiyoruz. Sakarya ve Adapazarı Belediyesi etkinliklerini, ilimizdeki bazı özel işletmelerin ve Sakarya Üniversitesindeki toplulukların etkinliklerini burada bulabilirsiniz.

Etkinliklere – eğer online biletliyse – sizi doğrudan bilet almaya yönlendirecek web site bağlantılarını ekledik. Böylelikle internette daha fazla vakit kaybetmeden belediyenin e-bilet sistemi veya özel işletmelerin Biletix vb. yerlerdeki bilet satışına yönlenebileceksiniz.

Ayriyeten etkinlik takvimindeki etkinliklere tıkladığınızda, etkinliğin yapılacağı yer hakkında bilgi sahibi olmanız için Google haritalar bağlantıları ekledik. Ve bu etkinlikleri sosyal medyanızda bi’ tıkla paylaşabileceksiniz. Ve de etkinlikleri gene bi’ tıkla kendi Google takviminize ekleyebileceksiniz. Etkinlik takvimine gitmek için aşağıdaki bağlantıya tıklayabilirsiniz.

Sakarya Etkinlik Takvimi

Sakarya’daki Halk eğitim, belediye ve özel sektör kurslarının yer alacağı bir takvim üzerinde de çalışıyoruz. Sadece çocuk etkinlik ve kurslarının yer alacağı bir takvim de yakında sizlerle olacak.

Bir özel işletme sahibi olarak etkinliklerinizin takvimlerimizde yer almasını istiyorsanız bizimle iletişime geçin! E-posta

Daha güzel etkinliklerin olduğu kültür dolu bir Sakarya’ya !

Tüm etkinlikleri görebileceğiniz Etkinlik Takvimi.

En son içerikler için Ana Sayfamız

The post Sakarya Adapazarı Belediyesi 2022 Kasım Kültür Sanat Takvimi Açıklandı! appeared first on Kültür Sakarya.

Medyumlar[1] arası geçiş çok zordur. Orijinalinde kitap olan bir eseri tamamen farklı bir sanat dalı olan sinemaya aktarmak ve bu sırada tamamen sadık kalmak neredeyse imkansızdır. Bunu Alfred Hitchcock kitabında belirttiği “iyi uyarlamalar ucuz romanlardan çıkar” sözüyle ya da gelmiş geçmiş en iyi korku-gerilim filmlerinden sayılan The Shining’in uyarlandığı romanı neredeyse tamamen hiçe saymasıyla anlayabiliriz.

Bence bu noktada önemli olan uyarlanan eserin mesajlarını, ruhunu anlayıp bir şekilde onu ortaya koymaktır. Üstelik romanları uyarlamak uzun vadeli bir tempo ister ve oldukça zor bir iştir. Romanlar, hatta genel olarak edebiyat alanı, okuyucuların kendi yönelimlerini ve temposunu belirledikleri eserlerdir. Hatta bu yönelim ve tempo okuyucudan okuyucuya değiştiği için, her kitap her farklı okuyucuda bambaşka bir tat bırakır. Öte yandan sinema sanatında tempo, değiştirilemez ve sadece yönetmenin söz sahibi olduğu bir öğedir. Ayrıca uyarladığınız medyumları, -dizi de olsa- romanlardaki gibi teferruatlı anlatacak vaktiniz olmuyor.

“Silmarillion” zaten başlı başına diğer Tolkien kitaplarından çok başka bir yerde duruyor. Sinemaya uyarlaması açık ara en zor eseri. Kitabın ilk çeyreğinde, evrenin yaratılışını anlatıyor ki, bunu tasvirlerle değil tamamen şiirsel anlatıyor. Ardından kitabın dili biraz hafiflese bile yine dikkatinizi tamamen vermediğiniz sürece kesinlikle anlayamayacağınız şekilde devam ediyor.   “Yüzüklerin Efendisi” serisi, biçim olarak olmasa da içerik açısından oldukça fantastik ve masalsı kalıyor. “Hobbit” ise kendi çocukları için yazdığı bir masal. “Silmarillion” da ise pek bu yolları kullanmıyor. Karakterlerimize oldukça dışardan bakıyoruz, çoğu karakter tek boyutu geçemiyor. Bu fantastik evrenin içindeki unutulmuş öyküleri okuyoruz aslında. Yani hikâye uyarlanacak olursa zaten yönetmenler ve senaristler kendilerinden oldukça şey eklemek zorunda kalacaklardı. Bu yol izlenseydi de ben seyircinin memnun kalacağını sanmıyorum.

Peki seyirci neden memnuniyetsiz? Esere sadık kalınmadığı için. Bence yukarda belirttiğim sebeplerden ötürü, zaten bu esere tam olarak sadık kalmak imkânsız. Ayrıca sanırım çoğu insanın bilmediği bir detaydan ötürü de imkansız: Amazon “Silmarillion” eserinin haklarını almadı. “Yüzüklerin Efendisi” ve “Hobbit” eserlerinin telif haklarını alırken, evrenin geri kalanı için sadece isim haklarına sahip. Yani isteseler bile birebir uyarlama şansları yok. Bazı insanlar da garip sebeplerden ötürü diziye nefret kusmakta. “Zenci elf mi olur?”, “Kadın cücenin neden sakalı yok”, “Elrond çok çirkin olmuş” gibi…. Bu yorumlar çok da kâle alınması gereken yorumlar değil diye düşünüyorum. Çünkü içerik hakkında hiçbir fikir barındırmıyorlar.

                Ben bu diziyi direkt bir “Silmarillion” uyarlaması olarak değerlendirmeyeceğim. Ancak Orta Dünyayı Orta Dünya yapan şeylere sahip mi diye değerlendireceğim. Orta Dünyanın ruhuna sahip çıkıyor mu diye…

Teknik Detaylar 

Bu kısım aradan çıkmalı diye hissediyorum. Çünkü bu konuda söyleyebileceğim negatif hiçbir şey yok. Dizinin zaten çok korkunç bir bütçesi var. Uzaktan gösterdikleri şehirler, arka planda kalan mekanlar oldukça detaylı. Genelde geniş çekimlerde, eğer çekim tamamen yeşil ekranda yapıldıysa, oyuncular mekanlardan çok kopuk durur. Bunun sebebi genelde ışıklandırmadır. Oyuncuya yansıtılan ışık maalesef tamamen yeşil ekranda simüle edilemiyordu. Bu da CGI(Computer Generated Image)’nin yapay durmasına sebep oluyordu. Önce Ray Tracing(Işın izleme, bilgisayarda oluşturulan ortamlarda ışıklandırmanın sanatçı tarafından değil, bilgisayar tarafından yerleştirilmesi) teknolojisi ardından ilk olarak “Mandalorian”da gördüğümüz yeni bir teknikle(bilgisayarda oluşturulan ortamların çekim sırasında dev LED ekranlarla gösterilmesi) çözülmeye çalışıyor. Ancak “Mandalorian” dizisi hariç ışık hala en yüksek prodüksüyonlu işlerde bile çözülememiş duruyor. Oyuncular hep ortamdan soyut kalıyor. Bildiğim kadarıyla “Güç Yüzükleri (The Rings of Power)” bu ikinci tekniği kullanmamasına rağmen oldukça başarılı bir iş çıkarmış. Oyuncular gerçekten o mekanda gibi duruyorlar. Maket kullanmadan bu kadar gerçekçi görüntüler yakalamaları gerçekten çok büyük başarı. Ayrıca sinema kısmını geçersek, herhangi bir dizide gördüğümüz en iyi prodüksiyon bu. Bu kısmı sürekli övmemek için ayırdım, şimdi de ilk bölüme geçelim. Önden uyarayım, bu noktadan sonrası diziyle alakalı spoiler içermektedir. Ayrıca ilk iki bölümü birlikte inceleyeceğim için biraz uzun olabilir. Özellikle bu sefere özel olarak biraz tasarımları ve tercihleri de konuşmam gerektiği için daha da uzun olacak.

1.Bölüm- Geçmişin Gölgesi

Açılış “Yüzüklerin Efendisi” uyarlamalarından da aşina olduğumuz şekilde bir Galadriel monoloğuyla başlıyor. Ancak o kadar kudretli hissettirmiyor. İlk olarak çocuk Galadriel’i ve diğer elf çocukları gördüğümüz sahnede biraz düşük başladım. Kostüm, saç, makyaj ve ortam oldukça sıradan geldi. Bu kısmın Ağaçlar Çağında geçtiğini biliyordum ve çok farklı hayal etmiştim. Ardından Galadriel’in ağabeyi ile arasında geçen ve sonrasında bize hatırlatılacak diyaloğun bitimiyle birlikte uzak çekimde şehri ve ağaçları görüyoruz. İşte o an büyülendim, ama teknik detayları geçiyoruz. Ardından Galadriel monoloğu devam ediyor ve bence çok hoş gözüken sahneler görüyoruz. O kısımda sadece on saniye gördüğümüz savaş alanını övmek istiyorum biraz. Gerçekten çok kısa süren bir sahne için çok uğraşılmış. İnanılmaz iyi bir ışıklandırma, maalesef dizide çok görmediğimiz geniş bir çekim ve makyajı çok bol bir kalabalık. Bu sahne benim diziye karşı umutlarımı yeşertti, düşük beklentiyle açtığım dizi beni uzanma pozisyonumdan, oturma pozisyonuna geçirmeyi başardı. Monolog Galadriel’in motivasyonunu ve dizinin geçtiği çağı iyi bir şekilde anlattıktan sonra başladı. Tek tek sahne sahne diziyi incelemeyeceğim korkmayın, kayda değer bulduğum başlıkları deşmek istiyorum biraz daha.

Diyaloglar

Maalesef senaristin kalemi çok kuvvetli değil. Dizi söylemek istediğini söylüyor ama bunu Orta Dünya ruhuna sahip çıkarak yapmıyor maalesef. Hatta bu konuda Türkçe altyazıyı diziye oranla çok daha başarılı buldum diyebilirim. “Yüzüklerin Efendisi” uyarlamalarında en sevdiğim şeylerden biri çevirisi ve seslendirmesidir. Orijinal eserden bile daha detaylı ve özverilidir diyalogların çevirisi. Çünkü Çiğdem Erkal inanılmaz bir iş çıkartıp, farklı toplumlara bizim geçmiş dönemlerimizden Türkçe kelimeler atamış. Ve seslendirme de bu çeviriye sağdık kalmıştı. “Güç Yüzükleri (The Rings of Power)” böyle çevirisi olabilecek bir iş olmadığı için, tabii ki o seviyede bir çeviri yok karşımızda ancak olabildiğince şiirselleştirilmiş bir çeviri ortaya çıkarmışlar. Dublajı de heyecanlı olduğum bir konuydu, ancak seçimler pek kulağıma uymadığı için değerlendirecek kadar dublajı deneyemedim.

Diyaloglar hakkında biraz sinirli olduğum konu ise şu: Orta Dünya masalsı anlatının getirisiyle birlikte insana umut veren, inandığı şeylerin peşinde koşmasını öğütleyen bir evren. En karamsar anlarda bile, umut ve inanç karakterlerimize yol gösterir, başarıya kavuşturur. Okuyucu ve seyircilerin de içinde bir ışık yakar. Maalesef dizi bu konuda da Orta Dünya ruhuna sahip çıkamıyor. Genelde diyaloglar karamsar karakterlerin koydukları noktalar ile bitiyor. Haklı olduğunu bildiğimiz karakterler susup kalıyor. Buna örnek olarak ilk bölümden Nori ve annesinin salyangoz temizlerken, Galadriel ve Elrond’un heykellerin önündeki ve Arondir’in komutanı Revion ile kurduğu diyalogları gösterebilirim. Bu iyi karakterlerimizde, karamsar dünyayı kabullenmeleri gibi bir durum oluşturuyor. Masalsı anlatı bozuluyor.

Burada övmem gereken ufak bir nokta var. Evren hakkında bilgiler, hiçbir fikri olmayana anlatır gibi anlatılmamış. Şehirler, insanlar anlatılırken karşısındaki karakteri hiç bilmiyormuş gibi değil, hatırlatır gibi, bildiklerini över gibi anlatılmış. Bu da biraz olsun diyalogları doğal tutmayı başarmış. 

Galadriel ve Elfler Hakkında

İlk gördüğümde oyuncu seçimini oldukça sevdim. Aynı zamanda oyuncu ilk sahnelerde ruha uygun, düzgün bir Elf rolündeydi. Galadriel’in biraz değiştirilmesini anlıyorum. Kadim elfler kudret sahibidir ve bunu kullanabilirler. Kudret bu evrende biraz büyü sistemi yerine geçer ancak kimse çıkıp ateş topu atmaz, bunlar daha çok küçük mucize gibidirler. Diyaloglardaki masalsı anlatım yoksulluğu, beni görece biraz daha bu dizinin realistik olacağı konusunda kandırdı. O yüzden kadim elf olan Galadriel’den kudretin alınıp, kılıç kalkan verilmesini garipsemedim. Çünkü ana karakter Galadriel ve kudret izlemesi çok eğlenceli bir şey değil.

Buz troll’üyle savaştıkları sahne oldukça keyifliydi, kısa ve netti. Galadriel kralla görüşmeye dönene kadar her şey çok iyi gidiyordu. Elfler oldukça küstah ve kibirli canlılardır. İnandıkları şeylerin doğru olduğuna körü körüne bağlıdırlar. Ancak bu sırada oldukça da kontrollüdürler. Elf olarak seçilen oyuncuların çoğu bu hali tavrı çok başarılı bir şekilde yansıtıyorlar, aynı zamanda fiziksel olarak da biraz benzer yüz tipine sahip oyuncular seçilmiş o da çok hoşuma gitti. Ancak Galadriel sinirlendiği zaman kontrolü kaybetmiş gibi davranıyor. Ufak ufak titriyor, gözleri geriliyor ve doluyor, volta atmaya başlıyor. Karşındaki Elrond ise kontrolü hiç elinden bırakmıyor. Bu da az önce bahsettiğim şeye sebep oluyor biraz. Biz haklı olduğuna inandığımız karakteri, çaresiz ve haksız konuma düşmüş şekilde görüyoruz.

Galadriel’in kendisine yapılan gitme teklifini kabul etmesi hakkında hiç iyi şeyler düşünmüyorum ama Galadriel sahnelerinde kaldığımız sürece bu yazı oldukça negatif bir hal alacak, o yüzden o kısmı 2. Bölüme bırakıyorum.

Nori ve Kılayaklar Hakkında

Diziden hiç spoiler yememek için fragmanları izlememiştim. Kaynak materyale aşina olduğum için, bu dönemde geçen bir dizide Hobbit görmeyi beklemiyordum. Ortaya çıktıkları sahne çok hoştu, eğlenceliydi. Ufak köylerine bayıldım, kompakt ve gizli kalma çabaları üzerine konuşmadan çok hoş bir şekilde sadece ortamla bile verilmiş. Saç ve makyajları, kıyafetleri nasıl bir toplum olduklarını çok iyi anlatıyor.

Başta hem sadece Orta Dünyada tehlikenin yayıldığını göstermek amaçlı, hem de bu dünyada bu halklar da var diye, evrenin çeşitli olduğunu göstermek için koyulmuş bir sahne olduğunu düşündüm. Ancak öyle değilmiş. Dizideki diğer öykülere, şimdilik çok uzak bir yerde kendi küçük öyküleri var.

Salyangoz temizleme sahnesindeki boğucu diyalog dışında izlemekten keyif aldım Nori ve Kılayakları. Bu sefer ise inandıkları doğrultuda hareket etmek isteyen Nori karakterini haksız konuma düşüren bir diyalog var burada.

Arondir, Bronwyn ve Doğu Halkları Hakkında

Bu kısım diziden beklentimi düşüren kısımdı aslında. Çünkü diğer kısımlardan farkı kaynak materyalde hiç bulunmayan, tamamen yeniden yazım olmasıydı. Beklentilerimin aksine bu kısımlar açık ara dizinin en iyi kısımları gibi hissettirdi. Buna Arondir’in oyunculuğunun çok büyük bir katkısı olduğunu düşünüyorum. Oyuncu en azından benim aklımdaki Elf hali ve tavrına çok uygun oynamış. Oldukça özel ve kontrollü hissettirirken, bazı sahnelerde klasik elf küstahlığı ve kibrini çok tatlı ve ayarında seyirciye aktarabildi. Asıl hoş olan bu tavır seyirciye diyaloglarla değil tamamen oyunculukla aktarılmış. Diyaloglarla aktarılsa problem olur muydu? Bence olurdu. Bu tamamen görsel bir medyum. Medyumu doğru kullanmak duygu geçişlerini ve olayların etkilerini sözlü ya da sesli değil görsel olarak anlatmaktan geçer. Diyalogların sadece pekiştirici ve destekleyici konumda kalması gerekir.

Arondir’in oyunculuğunu çok beğenirken Bronwyn’in için çok kuvvetli duygulara sahip değilim. Hatta köydeki çoğu oyuncu sadece yeterli oynamış diyebilirim. Bu kısımda diyaloglar hakkında yine bir şeyler söylemem lazım. Elfler Doğu Halklarına oldukça ırkçı bir açıdan yaklaşıyor. Bunun sebebi zamanında Melkor’a yardım etmeleri. Geçmişin günahlarını gelecek nesillerde de arıyorlar, bu oldukça gerici ve ırkçı bir yaklaşım. Bunu Arondir’in devriye arkadaşı Medhor ve komutanı Revion ile girdiği diyaloglarda oldukça net bir şekilde görüyoruz. Medhor’u beğenmesem de -zira kendisi bu küstah, kibirli, ırkçı yaklaşımı hiç elflere yakışmayan bir tavırla sergilerken- Revion gerçekten bu iğrenç davranışları iyi, hatta doğru oyunculukla sergilemiş. Bu aslında Medhor’un oyuncusunu yerdiğim değil, yönetmenin kötü tercihini yerdiğim bir kısım.

Bölümün Sonları

Galadriel bindiği gemiyi terk etmeyi seçiyor. Bu kısım oldukça güzel çekilmeye çalışılmış ancak ben kendimi oldukça kopuk hissettim sahneden. Bıçağı bırakmayışı karakterin bu kararı vermeyi ne kadar istemediğini anlatmak için vurgulanmış, ancak zaten hedefine ne kadar kilitli bir Galadriel izlediğimizi dizi birçok sahnede vermişti. Hatta hedefine adanmışlığı kendi kontrol mekanizmasını bile zorluyor. O yüzden en başından bu kadar kararlı bir karakter, neden gemiye binmeyi kabul etti? Elrond ile konuşmalarının zaten negatif duyguların kazandığı bir diyalog olması, eserin ruhuna ters hissettiriyordu. O diyalogu daha düzgün kurabilseler bu yapmacık sahnelere hiç gerek kalmayacaktı. Ellerini Thondir’e uzatması, o sırada müziğin yükselmesi hiçbir şey ifade etmiyor. Amaçları tamamen görsel olarak güzel gözüken sahneler çekmekmiş gibi hissettiriyor. Güzel de gözüküyorlar ancak bu medyum senin hikayeni, görsel olarak bir şeyler ifade eden sahnelerle anlatmanı gerektiriyor. El uzatma sahnesi Galadriel’in karakterine, o an yapmak istediği şeye çok ters. Işıklandırmanın da karakterimizin yapmak istediği şeye çok ters bir şey yapmak üzereyken fazla pozitif kullanıldığını düşünüyorum. Yani bana kalırsa gemideki bütün sahneler, güzel gözüken ancak sinemacılık açısından inanılmaz kötü sahneler. Gemiye binmesi bile çok yanlış bir tercih. Ancak bütün bu sahnelerin, abisiyle olan konuşması arkada tekrar oynatılırken gerçekleşmesi daha da kötü. Zaten Galadriel gemiye bindiğinde terk edeceğinden emindim ve aklıma direkt kağıt gemi üzerine yaptıkları sohbet gelmişti. O sahnenin tekrar gösterilmesi, seyirciyi aptal yerine koymaktan başka bir şey değilmiş gibi geliyor.

Arondir Galadriel’in de gönderilmesine sebep olan arkası boş bir barış ilanı yüzünden, karakolunu terk etmek zorunda kalıyor. Gitmeden aşık olduğu Bronwyn’e bir veda etmek için uğradığında, hasta bir inek görüyor. İnekte basit bir hastalıktan fazlası olduğunu fark eden Arondir, çiftçiden aldığı ipucunun peşine düşüyor. Aslında tehlikeli bir durum olduğunun farkında olan Arondir’in, Bronwyn’nin ona katılmasına izin vermesine hiç anlam veremesem de dizi hem öyküsel hem de meta birçok kötü tercih yapıp duruyor zaten. O yüzden çok da takılamadım.

Bölümün başından beri ufak ufak ipuçları verilen göktaşı sonunda düşüyor ve Nori göktaşını takip edip, aslında düşen bir adam olduğunu fark ediyor. Şimdi bahsedeceğim kısım biraz daha varsayımsal olacak. Düşen kişinin bir Maia olduğunu düşünüyorum, hatta büyük ihtimalle Gandalf. Maiar(Maia’nın çoğul hali) Valar’ın Orta Dünyaya yolladığı yardımcılarıdır. Valar bu evrenin tanrıları sayılırsa Maiar da melekleridir. Benim takıldığım kısım gelişi. Maiar, Elfler nasıl terk ediyorsa öyle gelirler. Burada takıldığım şey neden sadık kalmadıkları değil. Takıldığım şey bu evrende gerçekten fantastik varlıklar olsa da büyü kısmı öyle abartılı değildir, daha çok küçük belki de gözle görülemeyecek kadar küçük mucizeler şeklindedir. Daha önce de bahsetmiştim. Aslında oldukça normal yaşamlar sürer bütün bu halklar. Bu da işin yine biraz ruhu reddetmesi gibi hissettim.

2.Bölüm- Avare

Galadriel ve Yapaylık Hakkında

Az önce de belirttiğim gibi Galadriel hakkında verilen her karar yanlış gibi hissettiriyor dizide. Öncelikle sahnelerinin yerleştirildiği yerler mesela. Az sonra bahsedeceğim Khazad-dum sahneleri, The Stranger(şimdilik kadroda adı bu şekilde geçiyor) karakteri ile iletişim kurmayan çalışan Nori sahnelerinin arasında tutmuşlar bu sahneleri. Evren hakkında görmek istediğimiz şeyleri gördüğümüz, ana hikayenin başka bir açıdan ilerleyen sahnelerinin arasına, oldukça yavaş sahneler sokuşturmak tempoda tutarsızlıklar oluşturuyor.

Galadriel’in bu yolculuğu sırasında insanların elflere karşı tutumunu, orkların hala Orta Dünya’da gezdiğini, bunlara dair ipuçları öğreniyoruz. Sayılır. Zaten bu bölümün ilk sahnelerinden Orkların hala yaşadığını biliyoruz. İlk Bölümün son anında da Gil-Galad da yozlaşmış yaprağa baktığında orkları görmüştük. Yani bu sahne seyirciye hiçbir şey öğretmiyor. Hatta lokasyonları hariç Galadriel de hiçbir şey öğrenmiyor. Zaten kalpten inandığı bir şeyin kanıtına ulaşmış oluyor. Bu seçim bence Galadriel’in karakterini şimdilik daha da zayıflatıyor. Gönlünün en derinlerinden inandığı şeyi terk eden bir karakter haline geliyor. Bu da hayallerinin ve inandıklarını peşinden koşmayı bırakmayan karakterlere ters düşüyor. Orta Dünya evreninde tanıdığımız herkes bu özelliğe sahiptir. İyi ya da kötü fark etmez, herkes düşündükleri şeylerin çerçevesinde sonuna kadar gitmeye devam eder. Yine eserin ruhunu korumakta sınıfta kaldığı anlardan biri gibi hissediyorum.

Son olarak bahsetmek istediğim şey gerilim yaratma çabaları. Bu da çok yapay ve sahte kalıyor maalesef. Kendi adıma konuştuğumda, Galadriel’in başına bir şey gelmeyeceğine emindim. Hatta bu diziyi izleyen çoğu insanın evrenin lore’ine hâkim olmasa bile filmleri izlediğine eminim. Bence kimse Galadriel’in başına bir şey gelecek mi diye gerilmemiştir. Birebir bir uyarlama olmadığının ve özgür davrandıklarının farkındayım ancak Galadriel, Elrond gibi filmlerde gördüğümüz karakterleri öldürmeyeceklerine adım kadar eminim. O yüzden tempo düşmesin diye bu sahneleri gerilim dozu yüksek çekmeye çektiklerinin farkındayım ancak başarılı olduklarını düşünmüyorum. Dediğim gibi, Galadriel hakkında verdikleri her karar hatalı hissettiriyor ve bu diziye çok ciddi zarar veriyor.

Cüceler ve Khazad-dum Hakkında

Tam olarak konuya dalmadan biraz Celebrimbor’dan bahsetmek istiyorum. Bence karakterizasyonu çok hoş oturtulmuş. Sanatçı bir Elf olduğu oyunculuğuyla birlikte çok güzel oturuyor. Hem ırki hem de amaçları doğrultusunda zarif bir açgözlülüğü var. Hatta sanatçı kişiliği tüm ırki altyapısının bile üstünde kalıyor. Bunu Elrond’la olan bir diyaloğuyla da çok güzel desteklemişler. Neredeyse bütün Elfler yaratılışlarından Cücelerden nefret ederken, Celebrimbor onlara zanaatkarlıkları yüzünden imreniyor. Oyunculukla desteklenen karakterizasyonu oldukça hoşuma gitti, ayrıca Celebrimbor oldukça önemli bir karakter, ileride de görmekten keyif alacağım.

Şimdi tam olarak cücelere gelelim. Mekan tasarımları, cücelerin kıyafet ve makyajları. Her şey çok iyi. Dizide mekan tasarımları çok iyi olsa da kaçındıkları bir şey var. Oyuncuların olduğu sahneleri çok geniş açılarla göstermiyorlar. Bu üzücü bir tercih gibi gelse de Khazad-dum’da bunu yapmamaları beni çok sevindirdi. Diğer şehirlerin aksine Khazad-dum’u geniş açılarla içinde halkının yaşadığı şekilde görmek çok daha keyifliydi. Gördüğümüz yerler arasında Kılayakların köyüyle birlikte yaşadığı hissedilen tek şehir buydu. Kılayakların köyü görece çok küçük olduğu için orayı tam saymıyorum.

Elrond ve Durin’in diyalogları bu bölümün en iyi sahnelerinden biriydi. Cüceler ve Elflerin sadece fiziksel değil her şeyleriyle ayrı varlıklar olduklarını çok iyi gösteriyordu. Galadriel’in sahnelerinde aslında Elfler ve İnsanların çok farklı oldukları belirtilmiyordu, sadece kulakları uzundu ve insanlar onlardan sebepsizce nefret ediyordu. Ancak bu sahnede cüceler sadece inatçı tek boyutlu karakterlerden de uzaklaştırılmış. İnatçılığın altındaki duygusal altyapı oyunculuk ve diyaloglarla iyi kurulmuş.

Nori ve Eserin Ruhu Hakkında

Bu kısımları hala büyük keyifle izliyorum ve takıldığım tek şey kudretin biraz sık ve olması gerekenden biraz fazla şaşalı kullanılması oldu. Biraz da The Stranger’ın bir şeyler çizdiği sahne ve Nori’nin babasının ayağının kırılması saçma bir bağdaştırma gibi geldi, bağlantıyı kuramadım ama çok problem yaratan sahneler değiller.

Bu kısma sakladığım bir şey var. Nori’nin esere katkısı bence birçok karakterden daha iyi geliyor. Nori insanın içindeki maceraya çıkma dürtüsünü basit ve iyi bir şekilde ortaya koyuyor. Bu da bence eserin ruhunu yansıtmalarındaki nadir pozitif şeylerden biri. Burada Cücelerle Kılayakları birlikte ele almam gereken bir konu var gibi hissediyorum. Kültürlerinin ağızları üzerindeki etkisi çok gerçekçi hissettiriyor. Gerçekten bütün kültürleri yaşadıkları alana göre şekillenmiş, bu da dillerini etkilemiş.

Arondir, Bronwyn ve Gerçek Gerilim Hakkında

Dönelim dizinin yine en kuvvetli kısımlarına. Bu dizi gerilim vermeyi başarabiliyormuş. Hem Arondir’in tünellerde sıkıştığı sahnede hem de Bronwyn ve oğlu Theo’nun bir Orkla kısılı kaldığı sahne çok gergindi. Arondir’in yanına Bronwyn’i kabul etmesi hemen sonrasında bir işe yaradığı için o karar da beni rahatsız etmeyi bıraktı.

Bu kısımlarla ilgili beni rahatsız eden tek şey: Irkçı ve gerici tavırları gerçekten haklı olan Elfler. Bu oldukça problematik bir mesaj gibi geliyor bana. Geçmişin günahları haksızca gelecek nesillere yükleniyor ancak bütün köyün gerçekten de öfke problemleri var. Tatlış ve iyi biri olarak gördüğümüz hancı amca bile Bronwyn’e patlayıp azarlamaya başlıyor.

Gördüğümüz Ork’un makyajı çok iyidi. Oyunculuk açısından biraz karikatürize kaçmış ancak yine de garip hissettirmedi. Bronwyn güçlü ve idareli biri olarak sağlam kuruyorlar.

Müzikler

Kapatmadan önce müziklerden bahsedeyim. İşin başında orijinal üçlemeden de tanıdığımız Howard Shore var. O kadar akılda kalıcı, yıllarca mırıldanacağımız parçalar ortaya çıkmamış olsa da sahnelere eşlik etmek konusunda oldukça başarılılar. Zaten Howard Shore orijinal üçlemede çalışırken de sipariş üzerine değil, sahnelerin üzerine besteler çıkarmıştı. O kadar ikonik olmasalar da görevlerini iyi yerine getiriyorlar. Sadece jenerik müziği biraz daha özel hissettirebilirdi gibi hissediyorum.

Kapanış

Bu çok uzun incelemenin sonunda şunları söylemek istiyorum. Uyarlamalar konusunda diğer insanlara göre oldukça esnek olsam da eserin mesajlarına ve ruhuna dikkat ederim. Buna rağmen “Güç Yüzükleri (The Rings of Power)” beni uyarlama olarak hiç tatmin etmedi. Tamamen özgür davrandıkları kısımlarda biraz daha iyi iş çıkardıklarını düşünsem de yeterli bulamadım. Bu işi tamamen orta dünyadan soyutlayacak olursam oldukça keyifli, özellikle seyir zevki çok yüksek bir dizi olduğunu düşünüyorum. Bakmaktan çok keyif aldığım bir iş oldu bu.

[1] Medyum: Ruhlar alemi

Yazar : Taha Kurukahveciler (Tüm Hakları Saklıdır. All rights reserved. Kültür Sakarya 2022 ©)
Editörler: Yunus Erçin Kol, Buse Manolya Akgün

• Güç Yüzükleri 1. ve 2. Bölüm İncelemesini beğendiysen ve diğer içeriklerimize göre sitede daha çok gösterilmesini istersen başlığın altındaki yukarı ok tuşuna basabilirsin.*
• Eğer favorilerine kaydetmek istersen kalp tuşuna basabilirsin*
• Daha sonra bakmak için kitap ayracı butonuna basıp içeriği kaydedebilirsin. *
• *Site üyeleri için

Eğlenceli ve kültür dolu dünyamıza katılmak için Kültür Sakarya'ya Üye Ol
Daha fazla edebi içerik için Sanat ve Edebiyat
Diğer içerikler için Ana Sayfamız.
Yetmez! Ben bu güzel sitede içerik üretmek istiyorum dersen Başvuru Formumuz

The post Güç Yüzükleri 1. ve 2. Bölüm İncelemesi appeared first on Kültür Sakarya.

Gök, sarılı turunculu bir cümbüşle ufka kadar indirmişti güneşini. Baharın o taze günlerinde uyumak istemez kimse, güneş de uyumamak için diretiyor gibiydi. Gündüz açtığı yaraya sarılmış, kapatmamaya kararlıydı. Yeşil yeşil kümelenmiş ağaçlara bir hışımla çarpıp duruyordu ama nafile batmaya mahkumdu.

Sarı ışıldakla aydınlatılmış yollar kimsesizdi. Toprak sanki yıllardır yürünmemiş gibi şimdi adımlarını yavaş yavaş değiştiren dingin bir edayla etrafını seyreden saman sarısı saçlarını ensesinde toplamış olan kadına hayretle bakıyordu. 

Sağ eliyle yol boyunca topladığı çiçekleri ve hasır şapkasını, diğer eliyle de rüzgarın her dokunuşunda uçuşturduğu uzunca elbisesinin eteklerini tutuyordu. Boyuna yakın yabani otların arasından geçip usulca akan nehrin kenarına ulaştı. Tepeden gelen ay ışığı ile adeta devrilmiş gümüş bir sütunu andırıyordu nehir. Derin bir nefes alıp ayaklarına baktı sonra duraklayıp sanki yapılacak bir şeyi hatırlamışçasına ayaklarına uzanıp ayakkabılarını çıkardı. Kenara koydu. Bir süre nehri izledi. Mavi gözleri devrilmiş gümüş sütunun yansımasıyla grileşmişti. Bu grilik ruhuna sirayet etmişçesine derin bir boşluk hissettirdi. Öncesiz ve sonrasız hatta şimdisiz gibi… Bu zamana, mekana, kendi bedenine ait değilmiş gibi…

Gözleri doldu. Yaşları akıtmamak için kırpmadı, açık tutmaya direndi gözlerini. Akıtsa sanki içindeki huzursuzluğun, mutsuzluğun o yaşlarla birlikte akıp gideceğinden korkuyordu. Ruhunu adeta mutsuzluğun içinde ve mutsuzlukla birlikte var ediyordu. 

Derin bir nefes alıp çehresini göğe yöneltti ve bıraktı nefesini. Onlarca yıldız asılı duruyordu gökte. Gözünün iliştiklerine birkaç saniye bakıp tek tek gülümsedi selamlarcasına, veda edercesine. Sonra bakışları yıldızları bırakıp elindeki çiçeklere ve şapkasına yöneldi. Şapkayı nehre doğru fırlattı. Bir nilüferin süzülüşü gibi şimdi şapka nehrin sularında akıntıya karşı ve akıntıyla birlikte yol alıyordu. Çiçeklere gelince, her birinin ruhu çoktan çekilmişti göğe. Yine de ufak olsa da can kırıntısı bulmak adına bakındı biraz fakat canlı da olsa artık pek bir önemi olmadığını hatırlayıp özenle saçlarına takmaya başladı. İşi bitince sağ ayağını usulca suya soktu. Sonra diğerini. Nehrin suları boynuna ulaşıncaya değin yürüdü. Artık gözlerine ulaştığında zaten dolu olan gözlerinden akan yaşlar nehrin sularına katıldı.

Bir Şiir: 26 Eylül 1945

Bir Şarkı: Braga – Angel’s Serenade

• Devrilmiş Gümüş Sütun isimli Meryem Tetik hikayesini beğendiysen ve diğer içeriklerimize göre sitede daha çok gösterilmesini istersen başlığın altındaki yukarı ok tuşuna basabilirsin.*
• Eğer favorilerine kaydetmek istersen kalp tuşuna basabilirsin*
• Daha sonra bakmak için kitap ayracı butonuna basıp içeriği kaydedebilirsin. *
• *Site üyeleri için

Eğlenceli ve kültür dolu dünyamıza katılmak için Kültür Sakarya'ya Üye Ol
Daha fazla edebi içerik için Sanat ve Edebiyat
Diğer içerikler için Ana Sayfamız.
Yetmez! Ben bu güzel sitede içerik üretmek istiyorum dersen Başvuru Formumuz

The post Devrilmiş Gümüş Sütun appeared first on Kültür Sakarya.

Bazı zamanlar olur akşamüstü başladığım kitap beni uykumdan eder, gece boyunca bir heyecan bir merak okutur kendisini hemencecik. Satırları okurken yaprakların hışırtıları gelir kulağıma, rüzgarın ılık, serin esişi çarpar yüzüme, tüylerimi diken diken eder bu sonra açar gözlerimi etrafı seyre dalarım. Usul usul akan bir nehir, nehrin kenarında yeşil bir dev. Yeşil devin dallarına konmuş ötüşen sakalar, devin gövdesindeki oluktan bana bakan sincap gelir gözümün önüne. Bilmediğim, hiç gidemeyeceğim sokakları adımlarım ve ömürlerince adımlanmamış, adımlanmayacak sokaklardır bunlar. Şehirleri gezer yeni yemekler yer, danslar ederim. Bambaşka alemleri tadarım, deneyimlerim satırlarda. Gözüm açıkken, aklımı kaybetmemişken, bilinçliyken görürüm düşlerimi. Düşümü yönetirim zihnimde.

 Özel zamanlar ayırıp okumayı da işten saymak; okuyucusunun, okuduğu satırları etiyle, kemiğiyle özümseyip düş aleminde biricik anlar yakalamasına vesile olur. Bazen film çekmektir, tek izleyicisinin düşleyicisi olduğu bir film.

Yazar : Meryem Tetik (Tüm Hakları Saklıdır. All rights reserved. Kültür Sakarya 2022 ©)

Bir Şiir: Bedri Rahmi Eyüboğlu – Çakıl

Bir Şarkı: Andrea Laszlo De Simone – Sogno l’amore

• Düş Kitabı isimli Meryem Tetik denemesini beğendiysen ve diğer içeriklerimize göre sitede daha çok gösterilmesini istersen başlığın altındaki yukarı ok tuşuna basabilirsin.*
• Eğer favorilerine kaydetmek istersen kalp tuşuna basabilirsin*
• Daha sonra bakmak için kitap ayracı butonuna basıp içeriği kaydedebilirsin. *
• *Site üyeleri için

Eğlenceli ve kültür dolu dünyamıza katılmak için Kültür Sakarya'ya Üye Ol
Daha fazla edebi içerik için Sanat ve Edebiyat
Diğer içerikler için Ana Sayfamız.
Yetmez! Ben bu güzel sitede içerik üretmek istiyorum dersen Başvuru Formumuz

The post Düş Kitabı (Tek kişilik film) appeared first on Kültür Sakarya.

Perdeli Tabut (Hikaye)

Tavana yakın, küçük, perdesiz, kirli pencereden taşan güneş huzmeleri tüm koğuşu aydınlatıyordu. Bütün gece sayıklayıp duran Etem bu ışık demetiyle uykusundan uyandı. Ranzanın üst katında, haftalardır yıkamadığı rengi solmuş yorganın altında gözlerini pencereden ayırmadan uzanıyordu. “Perdesiz, demir kafesli bir pencere.” diye mırıldandı. Perdesiz bir yerde ancak misafir olunabilirdi. Oysa o, yıllardır burada ve bir o kadar yıl daha burada olacaktı. 

Mırıldanışı duymuş olacak ki Sebahattin alt kattan yukarı doğru uzandı. Sonra ayağa kalkıp coşkulu bir edayla gece rüyasında gördüklerini anlatmaya başladı. Sebahattin konuşurken Etem’in aklına kendi rüyası geldi: Gök yarılmışçasına akan yağmurlu bir akşam, her yağmur damlasının gökten kopuşunda biraz daha büyüyen demir kafesin sütunları ve her yağmur damlasının yere dokunuşunda küçülen koğuş duvarları… Hayır, hayır bir tabuttu bu. Bir tabut, tavanında perdesi olan küçük pencereli bir tabut, perdeli tabut.

* * *

Karadeniz’in yağmurlu Kasım ayının 17’sinde gelmişti Sinop’a. Baba ocağından ne kadar da uzaktı. Öyle ya, Sinop’a ilk gelişiydi o gün, bir daha da geri dönemedi zaten. Bunları düşüne düşüne avluda volta atanları izledi oturduğu yerden. Bir an alnında bir ıslaklık hissetti, elini götürüp ne olduğunu anlayana değin içeri koşuşturmaya başlayanların sesiyle önce avluya açılan kapıya yöneldi bakışları sonra göğe.

Az önce oturduğu yerden iki adım öne geldi. Yüzünün kırışık çizgilerine yağmur suyu doluyor sonra usulca çenesine oradan gömleğine akıyordu. Burada her gün yağardı ama bu defa farklı yağıyor gibi hissetti. Derin bir ızdırap duydu. Avluda yalnız o kalmıştı, bir gardiyan sesini duyuramadığı Etem’e doğru hızlı adımlarla gelip küfür savurdu. Kulağında patlayan tokatla sadece bir kısmını duyabildi.

Yağmur hızlı başlayıp hızlı bitmişti. Sabahki huzmeler şimdi yeniden dolduruyordu koğuşu. Pencereye yakın bir yere oturdu. Onca zamandır baktığı şeyi henüz görebiliyordu. Bir mahkum için pencere, dünyaya açılan yegane kapıdır. Fakat mahkum olmak yalnızca hüküm giymek, yıllarını kirli bir koğuşta geçirmek değildi. Özgür olduğunu zanneden bir insan da mahkum olabilir ve hatta gerçekte en mahkum insan, dışarıda olmayı özgür olmak sanan insandı. Beyninin kıvrımları üzerindekileri eyleme dökemedikten, dile vuramadıktan sonra ha dört duvar ha kır, bahçe… ‘Bu zırdeli düşün içinde’ mekanın ne anlamı var.

* * * 

Buraya geldiğinden beri düşünmeyi bırakmıştı adeta, insan ve hayvan ayrımının o kalın çizgisi düşünmeyi. Her gün yeknesak bir işleyişle geçerken bu işleyiş bugün bozuldu. ‘Düş’ün kapıları açıldı, buraya gelme sebebinin kapılarını artık tutamayacaktı. “İnsan, düşünebildiği kadar insandır.” dedi kendi kendisine. Göğüsü sıkıştı, nefesi kesik kesik çıkıyordu, eliyle iman tahtasının üzerine sert bir yumruk attı. Başına üşüşenler, yerde yatan belli belirsiz nefes alan Etem’i apar topar revire götürdü.

Cezaevi doktorunun hastaneye sevk etmesiyle detaylı bir sürü tahlil alındı, kanser teşhisi koyuldu ve üç hafta sonra koğuşuna döndü. Daha önce pencereyi görebilmek için oturduğu yerde bu defa koğuştakilere malûmat veriyordu. Merakı giderilen kalabalık dağılınca pencereye ilişti gözü. Pencerenin perdesizliği, dışındaki demir kafesler, küçük kirli pencere…

Karanlık çöküp mahkumlar uykuya dalınca pencereden bu defa ay ışığı doldurdu koğuşu. Çok uzaklardan, binlerce metre öteden bir yıldızı fark etti. Ruhunda mı bedeninde mi hissettiğini bilemediği derin bir acı duydu. Uzun uzun baktı ona, yıllardır özlemini çektiği şeyi bulmuş gibiydi. 

* * *

Henüz yirmi ikisindeyken, yıllar önce görüp sevdiği, kendisiyle aynı yaşta olan Yıldız’la evlenmişti. Geleneklerine göre bir düğün yapılmış sonra şehire yerleşmişlerdi. Yıldız pek istemiyor, “İçim sıkışıyor burada.” diyordu. Etem, alışacağını düşünüp biraz daha beklemesini söylüyordu. Birkaç sene böyle geçti derken bir gün ihtilal oldu. Gazetede yazar olan Etem haberi alır almaz gazete binasına gitti. Yıldız evde yalnız kaldı. O hengamede evine saldıranlar olmuştu. Alev alev yanan binadan bir ceset çıkarıldı. Gazete binasındakiler o gece tutuklandı. Etem ne yanan evini ne de Yıldız’ın cenazesini görebildi. 

Pencerenin diğer tarafındaki ‘yıldız’a baka baka uykuya dalmaya, düşüncelerini susturmaya çalıştı. Biraz sonra nefesi muntazam bir düzene girdi. Gün sökmeye, mahkumlar uyanmaya başladı. Artık yıldız yerinde değildi.

Bir şarkı: Zülfü Livaneli – Duvarlar

Bir şiir: Birhan Keskin – Nehir Manzarası

Yazar : Meryem Tetik (Tüm Hakları Saklıdır. All rights reserved. Kültür Sakarya 2022 ©)

Perdeli Tabut hikayesini beğendiysen ve diğer gönderilere göre sitede daha çok gösterilmesini istersen yukarı ok tuşuna basabilirsin. Eğer favorilerine kaydetmek istersen kalp tuşuna basabilirsin (Site üyeleri için) 
Ben bunu kaydederim bu ne güzel yazı dersen de kitap ayracı gibi olan butona basıver :)

Yorum yazarak sevgimi belli etmek istiyorum mu diyorsun? E o zaman durma! Bu üyelere özel değil! (Ama üye olursan profil foton falan çıkar bak ;) bizce ol :) ) Üye Ol

Daha fazla edebi yazı okumak için buraya tıklayabilirsin.
Yetmez! Ben bu güzel sitede yazar olmak istiyorum dersen Başvuru Formumuz


Dipnot:
Bu yazıdaki kullandığımız fotoğraflar Pixabay'daki telifsiz fotoğrafçılar tarafından sağlandı. 
Bu içeriği bize telifsiz sundukları için şükranlarımızı sunmak isteriz.

Ben size telifsiz(kaynakça belirtilerek) fotoğraf sağlamak istiyorum diyorsan Bize Ulaşın

The post Perdeli Tabut (Duvarlar Arasında Bir Arayış) appeared first on Kültür Sakarya.

Ey unutuş kurtar bu gamlardan beni!

Tedavisi olmayan ve yakalanan kimsenin iyileşemediği bir unutkanlık salgını sebebiyle hafızanızı tamamen kaybetseniz ve devlet tarafından size yeni bir kimlik oluşturulma şansı verilse kabul eder miydiniz? Elmalar, sorulması bile zor olan bu sorunun cevabını aramak ve aklımızın kareli köşelerine yeni soru işaretleri koymak için Distopik Yunan’a götürüyor bizi.

Bir epidemi ile başlıyor film, 2020’de hayatımıza giren korona sürecinde piyasaya çıkan Elmalar, belirsizlikle yoğurulmuş o günlerin ürünü olduğunu kurduğu atmosferle ve merkezine aldığı salgın hastalıkla çokça belli ediyor. Filmde, hastalığa yakalananlar aniden her şeyi unutuyor ve devletin bu hastalık için kurduğu birimlere sevk ediliyor. Hastaneye yatan hastalara ilk olarak bir numara veriliyor ve fotoğrafları çekiliyor. 14842’in hikayesi tam olarak burada başlıyor. Hastaların eğer kimlikleri tespit edilebilirse akrabaları tarafından alınabiliyor ancak kimsesiz olanlar hastanede kalıyor ve yeni bir kimlik yaratma işi devlet kontrolüyle gerçekleşiyor. Yeni kimlik yaratma programına alınan hastalara, yeni bir ev, yeni elbiseler ve düzenli olarak yapmaları gereken bazı ödevler veriliyor. Nerede oturacaklarından, ne giyeceklerine hatta sabah kaçta kalkacaklarına kadar karışabilen bir sistem. 

‘’Yeni Kimlik’’ programına katılan herkese bir kaset aracılığıyla resim çekmek, bisiklete binmek, sinemaya gitmek, flört etmek, araba sürmek gibi ödevler veriliyor . Birbirinin aynısı işleri birbirlerinden kopya çekerek yapan insanlara, bir de bu anıları analog bir fotoğraf makinesiyle ölümsüzleştirip bu anıları saklamaları için bir albüm oluşturulmaları isteniyor. Bu albümü hastaneden gelip denetleyen ve onaylayan iki kişinin de olması aklıma günümüzde İnstagram’da yaşayan toplumu getiriyor ister istemez. Fotoğraf yoksa yaşanmamıştır şiarını benimseyen ve benimseten toplum. 

Filmin ana karakteri Aris, filmin ilk yarısında bize; Bu adam gerçekten hafızasını mı kaybetmiş diye sordurmuyor değil aslında. İkinci kısım başladığında sinemada bir kadın çıkıyor karşısına. Hayatına bir kadın sokmakta zorlanan baş karakterimiz Aris, bu kadınla duygusal bir ilişki beklentisine girse de karşısındakinin sadece ve sadece ödevlerini yaptığını anladığı an hayal kırıklığı yaşıyor. İkinci yarıda daha belirgin ipuçlarıyla 14842’nin asıl tradejisinin ne olduğuna dair kafamız biraz daha kurcalanıyor. 

Filme dair daha detaylı şeyler yazmak istesem de spoiler vermek istemiyorum. Kafa yakan ya da anlamadığımız çokça göndermesi olan bir film değil, yine de izlemesi keyifli ve sıkmayan bir film. Ana akım sinemanın zaman öldüren filmleri yerine, zamanı durduran amiyane tabirle ‘’ Sanat Filmlerini’’ seven herkesin, beğeniyle izleyeceği bir film. 

Elmalar, Sinema Yazarları Derneği ( SİYAD) tarafından geçtiğimiz yılın en iyi 20 yabancı filmi arasında gösterildi. Türkiye’de çok kısıtlı bir vizyon süresi ve salon şansı bulduğu için pek bilinen bir film olduğunu düşünmüyorum. 9 Şubat Çarşamba akşamı saat 19.00’da AKM’de izleyebilirsiniz. İnternet ortamında da kolayca bulabilirsiniz bu filmi ancak hala şehirde film izledikten sonra sokağa, caddeye kavuşabileceğimiz bazı yerler varken bu şansı tepmemenizi tavsiye ederim.  

YÖNETMEN: Christos Nikou

YAPIM YILI VE YERİ: 2020/ Yunanistan

SÜRESİ: 90 Dakika

TÜRÜ: DRAM

IMDB PUANI: 6.8 

İZLEDİKTEN SONRA AKLIMA GELEN ŞİİR: Ahmet Muhip Dıranas- Olvido( Yazının başlığını da bu şiirin son dizesine borçluyum) 

İZLERKEN AKLIMA GELEN ŞARKI: Sertap Erener- Kendime Yeni Bir Ben Lazım 

İZLERKEN AKLIMA GELEN BİR SORU: Hangi filmi hiç izlememiş olmak için hafızanızı bir süreliğine kaybetmek isterdiniz? 

Yazar : Burak Ünal (Tüm Hakları Saklıdır. All rights reserved. Kültür Sakarya 2022 ©)

Elmalar (Mila) Film Eleştirisi (Tedavisi olmayan unutkanlık!) yazısını beğendiysen ve diğer gönderilere göre sitede daha çok gösterilmesini istersen yukarı ok tuşuna basabilirsin. Eğer favorilerine kaydetmek istersen kalp tuşuna basabilirsin (Site üyeleri için) 
Ben bunu kaydederim bu ne güzel yazı dersen de kitap ayracı gibi olan butona basıver :)

Yorum yazarak sevgimi belli etmek istiyorum mu diyorsun? E o zaman durma! Bu üyelere özel değil! (Ama üye olursan profil foton falan çıkar bak ;) bizce ol :) ) Üye Ol

Daha fazla edebi yazı okumak için buraya tıklayabilirsin.
Yetmez! Ben bu güzel sitede yazar olmak istiyorum dersen Başvuru Formumuz

Dipnot:
Bu yazıdaki kullandığımız fotoğraf filmin kendi kapağından sağlandı. 

Ben size telifsiz(kaynakça belirtilerek) fotoğraf sağlamak istiyorum diyorsan Bize Ulaşın

The post Elmalar (Mila) Film Eleştirisi (Tedavisi olmayan unutkanlık!) appeared first on Kültür Sakarya.

“İnsan bu su misali kıvrım kıvrım akar ya
Bir yanda akan benim öbür yanda Sakarya.”

Necip Fazıl Kısakürek

Öncelikle Sakarya Müzesi’nin nerede olduğundan bahsedelim. Kampüs tarafından gitmeyi düşünenler için, biz yeşil tabelalı tren garına giden minibüsle (Donatım-1) gittik. Son durağa gelince (son durak tren garı oluyor) garın hemen karşısında kalıyor. Bu kadar merkezde bu kadar yakın ama gerçekten çok az biliniyor ve ziyaret ediliyor malesef. Nitekim ilk gidişimde benim de şaşırdığım gibi bu gidişimizde de yanımdaki arkadaşımın ‘İşte geldik.’ dediğimde ki tepkisi, ‘Aa bu kadar yakın mıydı?’ oldu. Evet hem yakın hem de giriş ücretsiz.

(İlk 3 Fotoğraftan Müzenin nerde konumlandığını anlayabilirsiniz.)

Müzenin içinde arkeoloji ve etnografya olmak üzere 2 salon bulunuyor. Her biri bir katta. Ayrıca dışarıda da Osmanlı ve Roma, Bizans dönemlerine ait mezar taşları, sütun kaideler bulunuyor. Biraz Osmanlıcamızla okumaya çalıştık elbette 🙂 Okuyamadıklarımızı da üzerindeki şekiller ve resimlerle anlamlandırmaya çalıştık.

1915’te inşa edilip, 1922’de Mustafa Kemal’i misafir eden bina ancak 1993’te müze olarak ziyaretçilerini kabul etmeye başlayabilmiştir. Dış cephesi toz pembe, 3 katlı bir köşk. Cumhuriyet dönemi mimarisinin o sade ama kendisine hayran bıraktıran tasarımıyla 100 yılı aşkın bir süredir burada.

Uzun bir merdiveni atlattıktan sonra 1. salona girmeden, girişin hemen sağında tarihi dönemleri kısaca anlatan bir şema bulunmakta. İncelemenizi öneririz. Bunu da geçtikten sonra karşımızdaki salona girebiliriz.

1. Salon – Arkeoloji Salonu

Büyük bir para koleksiyonu, değişik şekillerde ve zamanlarda yapılmış pişmiş kaplar, gözyaşı şişeleri, koku şişleri, dönemin takı sanatına örnek teşkil eden yüzükler, yüzük başları, bilezikler, topuz tokası ve çeşitli aksesuarlar bulunuyor bu salonda. Ayrıca altın bir Afrodit figürü de hemen salonun ortasında bulunmakta.

Para

Farklı boyutlarda ve farklı ayarlarda, günümüzdeki paralara pek benzemeyen yıpranmış, kimisinin ortası delik olan paraları görünce ‘Acaba kimlere kullandı?’ demekten alamadık kendimizi. Belki bir Osmanlı Padişahı, paşası dokundu kullandı, belki bir vatandaş birkaç ekmek aldı. Kim bilir kaç ticarette takas edildiler şimdiye değin.

Erzak Küpleri

Değişik boyut ve yer yer havucu andıran şekillerdeki erzak küpleri saklama kabı dediğiniz icadın ne kadar da gelişmiş olduğunu gösteriyor gibi 🙂 Üzeri açık olan küplere dokunabildik. Binlerce yıl önce yapılan bir şeyin günümüze kadar sağlamlığını koruyarak gelebilmesi şaşırtıcı.

2. Salon – Etnografya Salonu

Bu salonda Osmanlı dönemi ve Türkiye Cumhuriyeti döneminde kullanılmış çeşitli balta, silah, bakır sahan, gaz lambası, şamdanlar, nakış işlemeleri, kılıçlar, tüfekler, piştov, mühürler, şifa tasları ve Atatürk’e ait eşyalar bulunmakta.

Şifa Tasları

Boş yer kalmayacak şekilde üzerine Kur’an sureleri ve dualar yazılmış taslara şifa tası deniyor.

Bir dahaki gezi yazımızda görüşmek üzere. Sağlıcakla kalın 🙂

Yazar : Meryem Tetik (Tüm Hakları Saklıdır. All rights reserved. Kültür Sakarya 2022 ©)

Göz Önünde Olan Bilinmeyen Bir Müze: Sakarya Müzesi gezi yazısını beğendiysen ve diğer gönderilere göre sitede daha çok gösterilmesini istersen yukarı ok tuşuna basabilirsin. Eğer favorilerine kaydetmek istersen kalp tuşuna basabilirsin (Site üyeleri için) 
Ben bunu kaydederim bu ne güzel yazı dersen de kitap ayracı gibi olan butona basıver :)

Yorum yazarak sevgimi belli etmek istiyorum mu diyorsun? E o zaman durma! Bu üyelere özel değil! (Ama üye olursan profil foton falan çıkar bak ;) bizce ol :) ) Üye Ol

Daha fazla edebi yazı okumak için buraya tıklayabilirsin.
Yetmez! Ben bu güzel sitede yazar olmak istiyorum dersen Başvuru Formumuz


Dipnot:
Bu yazıdaki kullandığımız fotoğraflar Meryem Tetik tarafından sağlandı. 
Bu içeriği bize telifsiz sunduğu için şükranlarımızı sunmak isteriz.

Ben size telifsiz(kaynakça belirtilerek) fotoğraf sağlamak istiyorum diyorsan Bize Ulaşın

The post Sakarya Müzesi: Göz Önünde Olan Bilinmeyen Bir Müze appeared first on Kültür Sakarya.

Sakarya Büyükşehir Belediyesi ve Adapazarı Belediyesi Şubat ayı kültür sanat takvimleri açıklandı. Bu şubat ayında birbirinden güzel film, tiyatro, konser ve konferanslar sizlerle olacak.

Sakarya’daki her organizasyon ve etkinliğin şartları farklı olduğu ve takip etmek zor olduğu için bizler de bir etkinlik takvimi oluşturduk. Böylelikle tek tek “Bugün ne vardı?” ve “Katılım şartları nelerdi?” sorusundan sizi kurtarmak istiyoruz. Sakarya ve Adapazarı Belediyesi etkinliklerini, ilimizdeki bazı özel işletmelerin ve Sakarya Üniversitesindeki toplulukların etkinliklerini burada bulabilirsiniz.

Etkinliklere – eğer online biletliyse – sizi doğrudan bilet almaya yönlendirecek web site bağlantılarını ekledik. Böylelikle internette daha fazla vakit kaybetmeden belediyenin e-bilet sistemi veya özel işletmelerin Biletix vb. yerlerdeki bilet satışına yönlenebileceksiniz.

Ayriyeten etkinlik takvimindeki etkinliklere tıkladığınızda, etkinliğin yapılacağı yer hakkında bilgi sahibi olmanız için Google haritalar bağlantıları ekledik. Ve bu etkinlikleri sosyal medyanızda bi’ tıkla paylaşabileceksiniz. Ve de etkinlikleri gene bi’ tıkla kendi Google takviminize ekleyebileceksiniz. Etkinlik takvimine gitmek için aşağıdaki bağlantıya tıklayabilirsiniz.

Sakarya Etkinlik Takvimi

Sakarya’daki Halk eğitim, belediye ve özel sektör kurslarının yer alacağı bir takvim üzerinde de çalışıyoruz. Sadece çocuk etkinlik ve kurslarının yer alacağı bir takvim de yakında sizlerle olacak.

Bir özel işletme sahibi olarak etkinliklerinizin takvimlerimizde yer almasını istiyorsanız bizimle iletişime geçin! E-posta

Daha güzel etkinliklerin olduğu kültür dolu bir Sakarya’ya !

Tüm etkinlikleri görebileceğiniz Etkinlik Takvimi.

En son içerikler için Ana Sayfamız

The post Sakarya/Adapazarı Belediyeleri 2022 Şubat Kültür Sanat Takvimi Açıklandı! appeared first on Kültür Sakarya.

Her oluşun bir anlamı vardır. Bu anlam, oluşa karşıt bir oluşla idrak edilebilir. “Alemde her şey zıddıyla kaimdir.” ( Dünyada her şey zıddı ile var olur. )

“Zıtlar arası ahenk, af ve günah yarışta.
Bütün zıtlar kavgada, bütün zıtlar barışta.”

• Necip Fazıl Kısakürek

Evren, zıtlıkların dengesi üzerine kurulmuştur. Bir şeyin ayırdına varabilmek için genellikle o şeyin zıttını düşünür ve o şeyi zıttıyla tanımlarız. Örneğin; kötü deyince iyi olmayan, gündüz deyince karanlık olmayan gibi tanımlar gelir aklımıza. Kısaca; hakikati, zıtlıklar netleştirir.

Uzakdoğu’da kadim bir geçmişe sahip olan Yin – Yang öğretisinde; Yin kötülüğü ( siyah ) , Yang ise iyiliği ( beyaz ) sembolize eder. Yin’in içerisinde Yang, Yang’ın içerisinde ise Yin bulunur. İki zıtlığın dengesini ve ancak birbirleriyle var olabileceğini gösteren bu sembol bütünüyle evreni – evrenin dengesini temsil eder.

Her iyi olan bir kötülük, her kötü olan bir iyilik barındırır içerisinde. Bu bana; her şer’de bir hayır, her hayırda bir şer vardır, sözünü hatırlatır her zaman. Mutlak iyi, mutlak kötü ve mutlak olabileceğini düşündüğümüz her şey aslında asla mutlak olamaz çünkü içinde zıtlıkların var olduğu ve bu zıtlıkların devinip durduğu, dönüştüğü bir evrendeyiz. Zıtlıkların uyumu aynı zamanda her varlığın eşsizliğini göstermez mi ?

Diyalektik, karşıtların birliğine dayanır ve karşıtlar yoluyla ( tez – antitez ) akıl yürüterek senteze ulaştırır. Diyalektik Materyalizm’in babası olarak anılan Herakleitos şöyle der:
“Karşıt olan şeyler bir araya gelir ve uzlaşmaz olanlardan en güzel uyum doğar. Her şey çatışma sonucundan meydana gelir.” Oluşun tek varlık sebebi karşıtıdır. Kozmos, karşıtlıkların savaşından meydana gelmiş bir uyum bir Harmonia’dır.

Son söz olarak;

İktidarı, muhalefet; muhalefeti iktidar var eder. Öyleyse birinin ötekini yok etmesi aslında kendi kendisini yok etmesi demek. Peki neden çıkarına uygun düşmeyen ve kendisini yok edebilecek bir şeyi yapsın ki ?

” Ey düşmanım, sen benim ifâdem ve hızımsın;
Gündüz geceye muhtaç, bana da sen lâzımsın. “

• Necip Fazıl Kısakürek

Yazar : Meryem Tetik (Tüm Hakları Saklıdır. All rights reserved. Kültür Sakarya 2022 ©)

İleri, daima ileri deneme yazısını beğendiysen ve diğer gönderilere göre sitede daha çok gösterilmesini istersen yukarı ok tuşuna basabilirsin. Eğer favorilerine kaydetmek istersen kalp tuşuna basabilirsin (Site üyeleri için) Ben bunu kaydederim bu ne güzel yazı dersen de kitap ayracı gibi olan butona basıver :)

Yorum yazarak sevgimi belli etmek istiyorum mu diyorsun? E o zaman durma! Bu üyelere özel değil! (Ama üye olursan profil foton falan çıkar bak ;) bizce ol :) ) Üye Ol

Daha fazla edebi yazı okumak için buraya tıklayabilirsin.
Yetmez! Ben bu güzel sitede yazar olmak istiyorum dersen başvuru e-postamız


Dipnot:
Kullandığımız fotoğraf Elif Harbi tarafından sağlandı. 
Bu içeriği bize telifsiz sunduğu için şükranlarımızı sunmak isteriz.

Ben size telifsiz(kaynakça belirtilerek) fotoğraf sağlamak istiyorum diyorsan e-postamız 

The post Dünyada Her Şey Zıddı İle Var Olur (Karşıtlar Birbirini Mi Yaratıyor?) appeared first on Kültür Sakarya.

2021 yılı biterken, yeni yılda gerçekleştirmek ümidiyle kendimize hedefler koyduk. Bu hedefler temelde bizlerin değişimi ve gelişimi üzerine belirlenmiş hedefler. Peki neden değişiriz, neden buna ihtiyaç duyarız ?

“Değişmeyen tek şey, değişimin kendisidir.” der Herakleitos. Evrende var olan her şey, her durum, olay ve kişi değişir ve yeni formuyla devam eder oluşuna. Sosyal bir varlık olan insan, bu değişimlere büyük ölçüde sosyal olması dolayısıyla ayak uydurabilir. Fakat insanın kontrol etme güdüsü ve bilinmezlik; insanı değişimden ürkütür ve uzaklaştırır. Diğer yandan; değişmeyen, değişime ayak uyduramayan yok olmaya mahkum olur.

Telefonu icat eden A. Graham Bell’den bu yana telefon, onlarca değişim ve dönüşüm süreci geçirdi. Maddesel dünya da değişim sonucunda; yeniliği, gelişimi, moderniteyi getirmiş görünüyor. Bunu zihinsel dünyalarımıza uyarlarsak; düşüncelerimiz, fikirlerimiz, bir konudaki yargılarımız, hedeflerimiz, hayallerimiz neden değişmesin ve neden ilk formunda kalsın? Teknolojik gelişmelerle birlikte gelişen ve yeni bir hal alan bu çağda, yine ona paralel gelişen insanlar ve toplumlar hüküm sürebilir.

‘Fikrimi değiştirdim.’ , ‘Vazgeçtim.’ diyebilmek kimilerimize zor geldiği için daha önce vermiş olduğumuz sözü yerine getirmeye çalışırız, bu genellikle yıpratır. Öte taraftan; bunları diyebilenler, toplumdaki yaygın güveni sabote etmiş mi sayılırlar? Sözleşme yapma fikri böyle çıkmış olabilir mi ? 🙂

Sonuç olarak, değişim hiç bitmeyen bir süreç. Buna yok olmamak için ihtiyaç duyarız. Ki çoğu zaman biz farkında olalım ya da olmayalım dış faktörler tarafından iyi – kötü bir değişime uğratılırız. Yani değişim kötü değildir. Değişim hayatın gerçeğidir ve yapmamız gereken sadece ileri gitmektir. İleri, daima ileri!

Yazar : Meryem Tetik (Tüm Hakları Saklıdır. All rights reserved. Kültür Sakarya 2022 ©)

İleri, daima ileri deneme yazısını beğendiysen ve diğer gönderilere göre sitede daha çok gösterilmesini istersen yukarı ok tuşuna basabilirsin. Eğer favorilerine kaydetmek istersen kalp tuşuna basabilirsin (Site üyeleri için) Ben bunu kaydederim bu ne güzel yazı dersen de kitap ayracı gibi olan butona basıver :)

Yorum yazarak sevgimi belli etmek istiyorum mu diyorsun? E o zaman durma! Bu üyelere özel değil! (Ama üye olursan profil foton falan çıkar bak ;) bizce ol :) ) Üye Ol

Daha fazla edebi yazı okumak için buraya tıklayabilirsin.
Yetmez! Ben bu güzel sitede yazar olmak istiyorum dersen başvuru e-postamız


Dipnot:
Kullandığımız fotoğraf Ahmet Battal Yılmaz tarafından sağlandı. 
Bu içeriği bize telifsiz sunduğu için şükranlarımızı sunmak isteriz.

Ben size telifsiz(kaynakça belirtilerek) fotoğraf sağlamak istiyorum diyorsan e-postamız 

The post İleri, Daima İLERİ! (Değişmekten Korkma!) appeared first on Kültür Sakarya.